Τρίτη, 21 Απριλίου 2009

"Όχι στο όνομά μου!"

Άθεοι υπήρχαν από πάντα. Δεν είναι καμιά καινούργια μόδα, ούτε στην βαθύτερη ουσία του κάποιο είδος προπαγάνδας. Αν προπαγανδίζει εναντίον σε κάτι, είναι ενάντια στην ματαιοδοξία του ανθρώπου και στην εγωιστική εμμονή του να θέλει να πιστεύει ότι δεν πεθαίνει μόνος.

Παλιότερα δεν ακουγότανε πολύ ο αθεϊσμός. Ίσως ανάμεσα σε φίλους, ίσως από νεαρούς-αντί, ίσως σε αμπελο- και αλκοολ-σοφίες. Όμως λίγοι παραδέχονταν δημόσια πως δεν πίστευαν σε κανένα θρήσκευμα.
Και είναι λογικό. Πώς ν' αρνηθεί κανείς ένα κατασκεύασμα που κατεύθυνε την πορεία της ανθρωπότητας και έχει χυθεί τόσο αίμα στο όνομα του; Πώς να πεις ότι δεν υπάρχει κάτι, το οποίοι λαοί σύσσωμοι, κυβερνήσεις κι εξουσία το έχουν ως δεδομένο;

Ορίστε, σημείο των καιρών, αυτή η ομάδα που άρχισε να αφυπνίζεται τις τελευταίες δεκαετίες, αρνείται να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης εν αγνοία της και παρά τη θέλησή της, όπως γίνεται με τους περισσότερους από εμάς. Γιατί όλα στην ζωή είναι πολιτικά. Και με το να έχει βαπτιστεί κάποιος, δίνει αυτόματα το δικαίωμα στην εκκλησία να τον αντιπροσωπεύει και να απαιτεί εκ μέρους του. Έστω κι αν ονομάζει τον εαυτό του κουμουνιστή, έστω κι αν βρίζει χριστούς και παναγίες αποκλεισμένος στην κίνηση.
Ρίξτε μια ματιά εδώ για περισσότερα.

Η αγωνία μου όμως είναι μήπως η προσπάθεια να ξεφύγει κάποιος από την ακούσια εκμετάλλευση της εκκλησίας, γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης και "πίεσης" από κάποιους άλλους. Όλα είναι πολιτικά. "Ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις", είτε πρόκειται για ιδεολογία, είτε για πράξεις. Όμως η κόλαση είναι εδώ κι εμείς ρίχνουμε καύσιμα στη φωτιά.

Πάνω απ' όλα είναι να μένουμε αληθινοί και ειλικρινείς προς τον εαυτό μας. Πιστεύουμε ή όχι σε θεούς και δαίμονες, πρέπει να το ζούμε σε κάθε μας λέξη και κίνηση. Μην κάνουμε την απόπειρα και μετά μας πνίξει η ελπίδα. Δεν υπάρχει ελπίδα. Υπάρχει το τώρα, εμείς και οι άλλοι. Και πίσω από το κάθε τί υπάρχει μια αιτία. Σ' αυτή την αιτία αξίζει να πιστεύουμε.

*Ενημέρωση*

Κάτι που είχα ξεχάσει... Μην καταλήξουμε να κάνουμε αυτά που κοροϊδεύουμε και αρχίσουμε να αγοράζουμε online "συγχωροχάρτια" και τινά "έγγραφα"!

Πέμπτη, 16 Απριλίου 2009

Justice (Un)System(atic)

Πολύς ντόρος για τη βία... Επιτέλους όμως ξυπνήσαμε! Καιρός ήτανε!
Μήπως όμως το κέντρο προσοχής είναι λάθος; Η ρίζα του κακού ποιά είναι; Πώς φτάσαμε ως εδώ; Κι αν ξυπνήσαμε και φωνάζουμε για να κάνει το κράτος κάτι, εμείς τί κάνουμε για 'μας εκτός από το να απαιτούμε οι άλλοι να πράξουν;
Ο καθένας ξεχωριστά ας κάτσει να το ψάξει και ν' αναλάβει τις ευθύνες του... Σκεφτείτε λίγο τα παιδιά σας: Τί κάνουν όταν είναι έξω μόνα ή με παρέα; Πώς συμπεριφέρονται στους άλλους; Γιατί; Ρωτήστε το γιατί και το πώς και ίσως βρείτε και τον τρόπο...