Welcome Fear

14/03/2010 3:40 ΜΜ



"...Bienvenida a Tijuana
Bienvenida mi suerte
Bienvenida la muerte
Por la Panamericana

Welcome to Tijuana
Tekila, sexo y marihuana
Welcome to Tijuana
Con el coyote no hay aduana..."

Βλέποντας χθες το ντοκιμαντέρ της Μάγιας Τσόκλη για το Μεξικό, στο κομμάτι για την Τιχουάνα, δεν μπόρεσα να μην κάνω μια σύγκριση με την σημερινή κατάσταση στην Κύπρο.
Στο ντοκιμαντέρ, μια κοπέλα μιλά για το πώς τα επίπεδα της εγκληματικότητας στην πόλη επηρεάζουν την ποιότητα ζωής των κατοίκων. "Περπατάς και γυρνάς συνέχεια το κεφάλι μήπως και κάποιος σ' ακολουθεί..." Ο φόβος έχει κυριεύσει τους κατοίκους ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας και κοινωνικής κατάταξης.

Στη μικρή μας Κύπρο τώρα, θυμηθήκανε πάλι να μιλήσουν για την αύξηση της εγκληματικότητας. Και φυσικά μπήκανε στο τρυπάκι να ψάχνουν να επιρρίψουν ευθύνες σε αξιωματούχους. Ναι, δεν διαφωνώ ότι παρατηρείται αύξηση της εγκληματικότητας, ναι, πιστεύω πως υπάρχουν φταίχτες που ίσως και να κατέχουν πολιτικές θέσεις, αλλά ρε κουμπάρε ίνταμπου θέλετε τζαι φοητσιάζετε τον κόσμο;

Ο φόβος του εγκλήματος, και οποιουδήποτε άλλου, τροφοδοτείται, και πολλές φορές δημιουργείται εκ του μηδενός, από την ενημέρωση. Δικαιολογημένος φόβος δημιουργείται από την επίγνωση της πληροφορίας ότι η εγκληματικότητα έχει αυξηθεί. Υπερβολικός και αδικαιολόγητος φόβος δημιουργείται από την επανάληψη αυτή της πληροφορίας, αφού η ποσότητα μπορεί να επηρεάσει την ποιότητα. Όταν μια πληροφορία (ποιότητα) επαναλαμβάνεται (ποσότητα) επηρεάζεται η σημαντικότητά της (ποιότητα). Τότε η πληροφορία θεωρείται στο φαντασιακό του αποδέκτη πως βρίσκεται σε μια ακραία κατάσταση. Εξού και η αύξηση της ανησυχίας και οι επιπτώσεις στην ποιότητα της καθημερινότητας.

Στην προκείμενη περίπτωση όμως, αυτήν της εγκληματικότητας σε μια ορισμένη περιοχή, η απάντηση δίνεται στο ντοκιμαντέρ από ένα άλλο κάτοικο της Τιχουάνας. "Το μεγαλύτερο μέρος της πόλης ζει μια φυσιολογική ζωή... Αν βρίσκεσαι στο λάθος σημείο, στη λάθος στιγμή θα γίνει το κακό..." Ίσως να είναι τα φιλοσοφικά του πιστεύω που να τον έκαναν να αναφερθεί, ως άλλος Σελέστ, στην "κακιά ώρα", όμως είναι αυτό είναι που συμβαίνει και στην πραγματικότητα. Σκεφτείτε μόνον πόσο εσείς φοβόσασταν το έγκλημα μέχρι και την περασμένη βδομάδα. Συγκρίνετε πόσο φοβάται ένας που βλέπει ειδήσεις και ένας που δεν τις παρακολουθεί τακτικά. Ναι, το θέμα υπόκειται και στην υποκειμενική αντίληψη του καθ' ενός, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία πως η προβολή επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό.

Αυτό που οφείλει να αναλογιστεί ο καθένας μας είναι οι σκοπιμότητες. Για ποιο λόγο και ποιος προκαλεί όλο αυτόν τον ντόρο; Που το βασίζει και γιατί περίμενε μέχρι τώρα για να μιλήσει; Πού αποσκοπεί;

Και για το τέλος, όχι πως θέλω να εξισώσω τον Dimitri με τον Manu Chao αλλά, πάρτε άλλο ένα τραγούδι για να ξεκολλήσει το προηγούμενο απ' το μυαλό μας!

"...Μπορεί η ζωή που κάνω κάποια μέρα να με βλάψει
Μ αυτό που έχω μέσα μου δεν πρόκειται ν αλλάξει
Δυο είναι τα μέρη που ποτέ μου δεν ξεχνώ
Το ένα η Βοσνία και το άλλο η Λεμεσός..."



****Update 16/3/10
Και όπως αναμένετο, το σούσουρο συνεχίζεται με τα ΜΜΕ. Αποσκοπώντας σε διαφορετικά συμφέροντα, εξυπηρετούν εμμέσως και των άλλων. Και ο φαύλος κύκλος του φόβου συνεχίζεται...****

Σύνοψη 2010 ή Πώς η Ιστορία δεν έχει Προχωρήσει

Πέρασαν κι έφυγαν οι 2 πρώτοι μήνες του 2010 και η πρώτη δεκαετία της νέας χιλιετηρίδας δεν φαίνεται να κυλάει πολύ διαφορετικά απ' ότι τα 10 τελευταία χρόνια της προηγούμενης. Κοιτάζοντας προς το μέλλον, η κοινωνία ανακυκλώνει το παρελθόν, διατηρώντας τα πλείστα των κατεστημένων και τροφοδοτώντας τους "ιδεαλιστές" με ελπίδες που πια φυτοζωούν.

Κι ενώ αλλού σωπαίνουν κι εθελοτυφλούν, σε ορισμένες περιπτώσεις με "ιδιαίτερο" ενδιαφέρον, για κάποιους ίσως που προσπαθούν να τους προσδώσουν πολιτική σημασία, οι εξελίξεις τρέχουν. Δηλώσεις κι αντι-δηλώσεις διαψεύδονται, φήμες κυκλοφορούν και οργιάζουν, και το καλύτερο, βγαίνουν στις ειδήσεις σαν διασταυρωμένες πληροφορίες και κατακλύζουν τα πρωτοσέλιδα. Ίσως τελικά το νέο όπιο του λαού να είναι οι ζωές, ή και ο θάνατος ακόμα, των άλλων.

Σε περιπτώσεις, χωρίς "πολιτικό" ενδιαφέρον, στις οποίες δεν περιπλέκονται "δημόσια" πρόσωπα, που δεν προφέρουν στην κάμερα ζωντανές εικόνες και, αντί για έκπληξη, προκαλούν μοναχά θυμό, οι εξελίξεις, αν υπάρχουν, προχωράνε με ρυθμό πιο αργό κι από χελώνας. Τα 10 δεύτερα δημοσιότητας που κερδίζουν κάποτε, είναι γιατί η κατάσταση φτάνει στο απροχώρητο ή όταν η ζημιά τους μπορεί να μετρηθεί σε μονεταριστική αξία και είναι ορατή στο γυμνό καπιταλιστο-φαντασιακό μάτι.

Σε ένα σύστημα που ανακυκλώνει κι ανακυκλώνεται, η πρόοδος και η εξέλιξη της ανθρωπότητας, όπως την εννοούν οι Κοινωνιολόγοι, απλά δεν μπορεί να επιτευχθεί. Η ιδεολογία θυσιάζεται στο βωμό της ύλης και τα όνειρα του μέλλοντος πεθαίνουν χθες.

The Woman Who Read Poems

The woman who read poems
Was standing by the fire
And two black birds brought her messages
From a past love: "Never more"

The woman who talked to the waves
Was dancing by the sea
A crazy waltz with her hair let down
And stepped into the deep

The woman who opened graves
And had no voice
She thought of death as an old lover
and was whispering with her eyes empty

For all these that we lived, alone with the lonely
Sharing our pain
All those hours we cried, alone with the lonely
Sharing our pain



Here's the lyrics' translation of a truly beautiful and gothic-atmospheric song by the former greek band Diafana Krina. As promised!

Pretty Sad Carnival Valentine

Το απόλυτο τραγούδι του πάθους και το video που ταιριάζει καλύτερα με την σημερινή διπλή γιορτή. Vast - Pretty When You Cry και μαζί με τις μάσκες ας πέσουν και οι καρδούλες μπλιαξ!

Μετά το Πανιύρι

Η επιστολή της Επιτρόπου Προστασίας του Παιδιού είναι άλλη μία καθ' όλα αργοπορημένη κίνηση του κρατικού μηχανισμού. Ενώ η σχολική βία είναι στο επίκεντρο του ερευνητικού ενδιαφέροντος επιστημόνων προερχόμενων από ποικίλες κατευθύνσεις τουλάχιστον τα τελευταία 10 χρόνια στην Κύπρο (προσοχή! δεν μιλάω για τα ΜΜΕ), η Επίτροπος Λήδα Κουρσουμπά μόλις χθες εξέδωσε σχετική ανακοίνωση.

Φυσικά της αναγνωρίζονται ορισμένα ελαφρυντικά. Ο θεσμός μόλις τον Ιούνιο του 2007 επικυρώθηκε νομικώς, ενώ η ίδια ανέλαβε καθήκοντα επίσημα πριν δύο μόνο χρόνια. Αναμενόμενο λοιπόν σε μια βραδυκίνητη γραφειοκρατική μηχανή, όπως αυτή του κράτους, να χρειάζεται 1-2 χρονάκια ώσπου να ταράξει. Επίσης είναι κατανοητό ότι ένας αρμόδιος υπεύθυνος για ένα τόσο ευρύ θεματικό πεδίο δεν μπορεί να αναγγείλει θέσεις για όλα ταυτόχρονα. Ωστόσο η σχολική βία, θα έπρεπε να κατέχει μια από τις πρώτες θέσεις στις προτεραιότητες του γραφείου της Επιτρόπου, μιας και σε τέτοιου είδους περιστατικά θύματα και θύτες είναι συνήθως της ίδιας ηλικιακής ομάδας, και έχουν αμφότεροι ορισμένα δικαιώματα.

Η επιστολή της κυρίας Κουρσουμπά ακολουθεί το πνεύμα της εποχής. Προσπαθώντας να κρατήσει μια ισορροπία στην τάση αγάπης - μίσους για τα ΜΜΕ, επικρίνει τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζουν τα περιστατικά βίας στα σχολεία. Παραδέχεται βέβαια πως αυτά συμβαίνουν στην πραγματικότητα, ίσως όχι τόσο τραγικά όπως θέλουν να τα παρουσιάζουν, αλλά ναι είναι ένα ουσιαστικό και υπαρκτό πρόβλημα. Η κινδυνολογία των ΜΜΕ όμως δεν εξυπηρετεί καθόλου στην εξάλειψη του φαινομένου. Αντιθέτως, μπορεί να κάνει τα πράγματα χειρότερα πυροδοτώντας αχρείαστες αντιδράσεις ή θεμελιώνοντας σε μόνιμη βάση διάφορες κόντρες και μίση.

Τέλος, αναγνωρίζει την ανάγκη και σημαντικότητα ανάπτυξης προγραμμάτων πρόληψης. Αναφέρει ως θετικά βήματα την δημιουργία Παρατηρητηρίου της Σχολικής Βίας και την έκδοση των πορισμάτων της Έκθεσης της Επιτροπής για τη Σχολική Βία το 2008 (άλλη μια αργοπορημένη αναγνώριση).

Ίσως πρόκειται για μια ακόμη απαισιόδοξη αντίληψη, αλλά είναι αμφίβολο κατά πόσον τα περί σχολικής βίας μπορούν να προωθηθούν ανάλογα από το γραφείο της Επιτρόπου Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι υπάρχει διαφωνία με το ενδιαφέρον της, μιας και ο ρόλος της είναι επικουρικός και εμπίπτει στο φάσμα αρμοδιοτήτων της. Ακριβώς όμως γι' αυτό και δεν θεωρείται πως μπορεί να αντεπεξέλθει επαρκώς στις απαιτήσεις και τις δυνατότητες της κοινωνίας. Οι παρατηρήσεις της είναι μεν (ακόμα) επίκαιρες και εύστοχες, δεν αποφέρουν δε κανένα πρακτικό αποτέλεσμα, τουλάχιστον όχι άμεσα. Ενώ υπάρχουν οι υποδομές και οι ευκαιρίες, ενδιαφερόμενοι φορείς και συμμετέχοντες, ο χρόνος περνά χωρίς καμία ουσιαστική αλλαγή. Με το να επαναλαμβάνονται κοινότοπες θέσεις και να ανακοινώνονται εξελίξεις ήδη γνωστές δίχως να προβαίνουμε σε περεταίρω πράξεις, δεν προχωράμε.

Ελπίζουμε όμως ακόμα στην κυρία Επίτροπο. Έστω και με την παρουσία του θεσμού, αναταράζονται λίγο τα νερά. Αναμένουμε όμως να χρησιμοποιήσει την επιρροή της και να σπρώξει κάπως τα πράγματα. Το νερό έχει ήδη μπει στ' αυλάκι εδώ και καιρό. Τώρα απομένει να σηκώσουμε τα εμπόδια που βρήκε στο δρόμο του και να προχωρήσει.

Τροφή για τα Θηρία

Απόψε και κάθε μέρα και κάθε νύχτα. Τώρα πια ούτε καν ο αέρας...

.

Πρώτη του 2010 ανάρτηση. Πρόχειρη, μικρή και σκόρπια. Σαν τις βροχές που πάνε κι έρχονται. Σαν τις φήμες που βουίζουν στα ΜΜΕ. Είναι κοινωνικό φαινόμενο τις εποχής η εξαθλίωση κι η εκμετάλλευση του οτιδήποτε "αξίζει να προβληθεί". Όσο πιο προσωπικό τόσο το καλύτερο. Ό,τι πιο προσωπικό, το σεξ και ο θάνατος. Για τα νούμερα, τα πολιτικά τερτίπια, την προσωπική ανέλιξη, την πλάκα μας. Και κάπου στην μέση εμείς να αναζητούμε τον (αυτο-)σεβασμό. Μέρος του παιχνιδιού είναι κι αυτό. Όλα μαθαίνονται. Και όλα ξαναμαθαίνονται. Η γνώση είναι το πιο πολύτιμο όπλο. Και μέσα απ' την πολλή γνώση κατανοείς πόσο αμαθής είσαι και πόσα ακόμα "αυτονόητα" έχεις να δεις.
Καληνύχτα σας.

Φορολογία στα Γήπεδα

"Εγώ δεν πάω μάππα, γιατί να πιερώσω;" "Εν θωρείς ούτε στην τηλεόραση;" "Όι! Αφού ξέρεις, με εγώ ασχολούμαι, με τα κοπελούθκια μου."

Εύλογη η ερώτηση του φίλου. Αποτελεί ακριβώς παράδειγμα στη θεώρηση του υπουργού οικονομικών για κοινωνική αδικία σε περίπτωση που επιβληθούν βαρύτεροι φόροι, ώστε να καλυφθούν οι ανάγκες αστυνόμευσης των γηπέδων. Αφού καταλήξαμε λοιπόν ότι η αστυνόμευση είναι απαραίτητη, παρά τις αντιθέσεις των "φιλάθλων" και παλιότερα της UEFA, οφείλουμε να καλύψουμε κάπως τα έξοδα αυτά, πέραν του ποσού που είχε προβλεφθεί από τον ΚΟΑ.

Πώς όμως αν όχι με κρατικά λεφτά; Ο αντίλογος στον υπουργό και στον φίλο πιο πάνω θα ήταν πως, όλοι πληρώνουμε φόρους από τους οποίους μπορεί να μην επωφελούμαστε ποτέ άμεσα. Πχ., οι επιχορηγήσεις του γραφείου ευημερίας προέρχονται από φόρους που πληρώνουμε όλοι μας, λίγοι όμως τις δικαιούνται. Το ίδιο συμβαίνει με τα λεφτά που πληρώνονται οι δημόσιοι υπάλληλοι, για τα δημόσια έργα και τόσα άλλα. Τί θα πείραζε αν ένα μέρος από τα δημόσια έσοδα πήγαινε και για την αστυνόμευση ποδοσφαιρικών αγώνων;

Εδώ επιστρέφουμε στον όρο της κοινωνικής αδικίας. Ο ίδιος αντίλογος ίσως να συνέχιζε πως το ίδιο αδικία είναι να πληρώνονται αυτοί οι φόροι, αφού δεν εκμεταλλεύονται προς όφελος μας. Η διαφορά όμως εναπόκειται στην ιδεολογία διαχείρισης τους και μιας που και αυτή η κυβέρνηση, όπως και οι άλλες στο πνεύμα των καιρών, θέλει να περάσει ως πρότυπο Κοινωνικού Κράτους, εκτός από το μέρος που παρακρατεί για τα λειτουργικά του έξοδα, τους διαμοιράζει σε ευάλωτες και περιθωριοποιημένες υποομάδες. Το να μαζέψει λεφτά και να τα χρησιμοποιήσει σε έναν τομέα, που όχι μόνο θεωρείται το νέο "όποιο" του λαού μετά την θρησκεία, αλλά αποφέρει πολλά εκατομμύρια σε μονάδες, κάθε άλλο παρά κοινωνικό μέτρο μπορεί να χαρακτηριστεί. Η χρήση των χρημάτων για πλουτισμό ή για επιβίωση είναι το ζητούμενο.

Κι εδώ βρίσκεται η ουσία, εδώ βρίσκεται και η λύση. "Χέρι πούγκα σας!" θα έλεγε στα ποδοσφαιρικά σωματεία ο φίλος, όχι μόνο για ένα μικρό μέρος των εξόδων της αστυνόμευσης, αλλά το μεγαλύτερο ποσόν και όλων των υπόλοιπων εξόδων και συντήρησης και επιδιόρθωσης των ζημιών.

Η Πρόθεση της Καταδίκης

Αν ο διάβολος υπήρχε, πράγματι θα είχε πολλά ποδάρια κατά το λαϊκό ρητό. Και καμιά φορά, άμα τύχει κι ένα από αυτά σπάσει, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι κακουργηματική πράξη, ίσως κι ανθρωποκτονία. Όμως η πρόθεση, ένα συστατικό στοιχείο καθοριστικό για την έκταση της ποινής, είναι μια έννοια ρευστή, γιατί αντίθετα με το αποτέλεσμα της εγκληματικής ενέργειας ή -εν μέρη- τις αντικειμενικές συνθήκες, δεν είναι ορατή, δεν είναι μετρήσιμη.

Είναι πάνω σ' αυτό το στοιχείο που στηρίζεται, αν όχι κάθε φορά τις πλείστες, η υπεράσπιση του κατηγορουμένου. Γιατί ο νομοθέτης, αναγνωρίζοντας την επίδραση του παραλόγου, της τύχης και των συμπτώσεων, στην ανθρώπινη μοίρα, τιμωρεί επιεικέστερα τα εγκλήματα εξ αμελείας ή άνευ προθέσεως. Οπότε και όπου υπάρχει αξιόποινη πράξη, ο υπαίτιος καλείται να πληρώσει ανάλογα της πραγματικής και της προσδοκώμενης ζημιάς καθώς και των περιστάσεων. Όταν η προσδοκία για καταστροφή απουσιάζει, η επιβαλλόμενη ποινή από το δικαστήριο οφείλει να είναι η ελάχιστη. Σ' αυτήν της τη παρουσία/απουσία είναι που περιστρέφεται το νομικιστικό παιχνίδι.

Η περίπτωση του Robert Farquharson είναι παραδειγματική. Αφού εξέτισε δύο περίπου χρόνια προφυλακιστέος και άλλα τόσα σε κάθειρξη για ένα έγκλημα που εμπίπτει σε τομείς ισχυρά απεχθείς στο κοινωνικό φαντασιακό, αυτών της τεκνοκτονίας και των εγκλημάτων πάθους, κάτι που εξυπηρετούσε τα μέγιστα το βαθμό θεαματικότητας της υπόθεσης καθώς και τα χαρακτηριστικά του ρόλου του δολοφόνου, αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση μόλις την περασμένη Δευτέρα. Κι ο λόγος: η υπεράσπιση διέψευσε την απόδειξη παρουσίας προθέσεως αναγκάζοντας ομόφωνα τους δικαστές να εξαγγείλουν την επιλογή της εγγύησης.

Είναι αναμενόμενο το γεγονός αυτό να "θίγει" το αίσθημα φυσικού δικαίου του κοινού, όπως άλλωστε φάνηκε από τα αυστραλιανά μέσα ενημέρωσης. Είναι όμως αντικειμενικά άδικο αυτό που συνέβη; Ξεγλίστρησε ο Ferquharson από τη Δικαιοσύνη μέσα από ένα παραθυράκι του νόμου; Το αποδεικτικό στοιχείο της πρόθεσης ήταν μια εξ ακοής μαρτυρία μιας συζήτησης, χωρίς τρίτους παρόντες, μήνες πριν το συγκεκριμένο περιστατικό. Ο κατηγορούμενος είχε δηλώσει πως ήθελε να εκδικηθεί την πρώην σύντροφό του "παίρνοντας απ' αυτήν ό,τι πολυτιμότερο έχει". Στη δίκη, το υπονοούμενο αυτό χρησιμοποιήθηκε στο να στηρίξει την κατηγορία του φόνου εκ προμελέτης, υπονοώντας πως "ό,τι πολυτιμότερο" έχει μια μάνα είναι τα παιδιά της. Καταρρίπτοντας τη μαρτυρία αυτή, η ύπαρξη πρόθεσης εξαφανίζεται αφήνοντας υπόνοιες το συμβάν να πρόκειτο για ατύχημα.

Εγείρονται τώρα εντελώς διαφορετικά ερωτηματικά, ερωτηματικά που όμως δεν εξυπηρετούν τόσο το "εμπόριο φόβου" των ΜΜΕ και γι' αυτό δεν ακούστηκαν ακόμα. Πώς ένα δικαστήριο καταδίκασε σε τρεις φορές ισόβια αποδεχόμενο μια εξ ακοής μαρτυρία ενός υπονοούμενου -σε συνδυασμό βέβαια με άλλα στοιχεία της συμπεριφοράς του κατηγορουμένου εκείνη τη νύχτα- για ανθρωποκτονία με πρόθεση; Μήπως κατακραυγή της κοινής γνώμης και των ΜΜΕ παρέσυρε το δικαστήριο στη λήξη λανθασμένης ή πιο τιμωρητικής απόφασης; Αν αυτό αληθεύει, πώς ξεπληρώνονται τέσσερα και πλέον χρόνια στέρησης της ελευθερίας, ισόβιου στιγματισμού και ψυχικής οδύνης;

Σημειώστε πως η ίδια η μητέρα των θυμάτων πίστευε από την αρχή την αθωότητα του πρώην συζύγου της και στάθηκε, όπως και στην φωτογραφία, στο πλάι του καθ' όλη αυτή τη διάρκεια.

*Η φωτογραφία από τη Herald Sun .au

Σαν Δάκρυα...

Η αγωνία του ανθρώπου καθρεφτισμένη στην μόνη αιωνιότητα, αυτή της Φύσης...