Παιδικό

Τώρα η βραδιά,
γλυκιά που φτάνει,
θα μου γλυκάνει
και την καρδιά.

Τ' αστέρια εκεί
θα δω, θα νιώσω
οι άνθρωποι πόσο
είναι κακοί.

Κλαίοντας θα πω

άστρα μου, αστράκια
τ' άλλα παιδάκια
θα τ' αγαπώ.

Ας με χτυπούν
πάντα κι ακόμα.
Θα 'μαι το χώμα
που το πατούν.

Άστρα, καθώς
άστρο και κρίνο,
έτσι θα γίνω
τώρα καλός.

 Κι αν ο Κώστας Καρυωτάκης αποτύπωσε στους στοίχους του ποιήματός του την ψυχοσύνθεση ενός παιδιού κατά τον τρόπο που θέλει να τη μετατρέψει η Χριστιανική διδασκαλία, τα Υπόγεια Ρεύματα απέδωσαν με την μουσική τους τον καταπιεσμένο θυμό και την ταυτόχρονη αγωνία, όπως την περιγράφει ο Soren Kiergegaard και οι άλλοι πρώιμοι Υπαρξιστές, που προκαλεί το "όστις σε ραπίσει επί την δεξιά σου σιαγόνα, στρέψον αυτώ και την άλλην"... 

Αυτοκτονία στο Κράτος

Όταν άκουσα τις δηλώσεις του πατέρα του 15χρονου αυτόχειρα, σήμερα το μεσημέρι στις ειδήσεις του Super Sports FM, σπάραξε η καρδιά μου, αλλά και απόρησα. Φαίνεται πως έχω μείνει λίγο πίσω στα της πόλης μου τα τελευταία 8 χρόνια, μα πάντα είχα την κρυφή ελπίδα πως τα πράγματα θα καλυτερεύανε από τότε, αλλά αν είναι όπως τα περιγράφει τότε έχουμε ξεφύγει για τα καλά...

Με δυό λόγια και διορθώστε με αν θυμάμαι κάτι λάθος, μέσα στον τόσο πόνο για το χαμό του μωρού του και τις φήμες των μήντια, ο πατέρας βρήκε το σθένος να βγάλει προς τα έξω κάποιες πληροφορίες σχετικά με τα αίτια της αυτοκτονίας του υιού του. Πρώτον, δεν επρόκειτο για μια ιστορία νεανικού έρωτα, όχι. Το παιδί χρωστούσε λεφτά και μάλιστα σε μια "συμμορία", "φατριά" την ονόμαζε, εξωσχολικών που αποτελείται από αδέρφια, ξαδέρφια και ούτω καθ' εξής, που κυκλοφορούν στα σχολεία και πουλούν, ενίοτε εξαναγκάζουν τους μαθητές να αγοράσουν ναρκωτικά, τσάκρες και λοιπά διάφορα και εμπλέκονται επιπλέον σε ξυλοδαρμούς, εκφοβισμούς και άλλες παραβατικές συμπεριφορές. Ο μεγαλύτερος εξ αυτών, όπως δήλωσε ο πατέρας, είναι μόλις 19 χρόνων. Ο 15χρονος απειλείτο με την ζωή του και την ασφάλεια της οικογενείας του. Προτίμησε να το τελειώσει ως εκεί.

 Δεν πρόκειται να σχολιάσω περαιτέρω τα γεγονότα. Θα πω μόνο ότι αν τα πιο πάνω ευσταθούν , τότε τα ανωτέρω είναι μια τρανταχτή απόδειξη για την ύπαρξη ενός τεράστιου κενού του Κοινωνικού Κράτους και μια παταγώδης αποτυχία του. Αυτή η "συμμορία" δεν δημιουργήθηκε από τη μια μέρα στην άλλη, ούτε έχει ως αποκλειστική ενασχόληση την πώληση τσάκρων τις ημέρες πριν το Πάσχα. Δεν έχει μια κάποια εξειδίκευση, ακόμα τουλάχιστον. Αλλά έχει ζυμωθεί αρκετά ώστε να κάνει τόσο καλό μάρκετινγκ που να γίνεται πιστευτή. Και αυτό είναι αρκετό. Αν οι θεωρητικοί της υποκουλτούρας είναι σωστοί, η "συμμορία" θα πάψει να υφίσταται εντός 5-10 ετών. Αν όμως το όφελος, όχι μόνο το οικονομικό, είναι τόσο ικανοποιητικό και το αντίτιμο σχετικά μικρό, τότε αναγιώνουμε τους νεότερους Αεροπόρους. Και όλα αυτά γιατί δεν υπήρξε τροχοπέδι την στιγμή που έπρεπε. Και εννοώ την ΠΡΟΛΗΨΗ σε νεαρή ηλικία, που δεν θα μπορούσε παρά να είναι κρατική, αν επρόκειτο να είναι πολυεπίπεδη και οργανωμένη. Γιατί αν πράγματι όσα είπε ο πατέρας είναι αλήθεια, δεν έχουμε χάσει μόνο ένα μωρό. Έχουμε ήδη χάσει όλα τα μωρά του σχολείου του 15χρονου, όλα τα μωρά που είχαν δοσοληψίες με τη "συμμορία", τα μωρά που ανήκουν στην "συμμορία" και όλη τους την οικογένεια. Και αυτό είναι αρκετό για να το καθιστά θέμα πρωτίστης σημασία για το Κοινωνικό Κράτος.

Αυτοκτονία στην Εξουσία

Όλοι συγκλονιστήκαμε για τον τρόπο που επέλεξε να θέσει τέρμα στην ζωή του ο φαρμακοποιός. Πέτυχε πράγματι τον στόχο του να δώσει ένα μήνυμα. Σε όλους μας ανεξαιρέτως. Κάθε θάνατος είναι συγκλονιστικός έτσι κι αλλιώς. Ακόμα και των ηλικιωμένων, όσο κι αν είναι λύτρωση. Είναι αυτή η κοινή μοίρα που μας περιμένει όλους. Η ματαιότητα του υπάρχειν για λίγο μόνο, για ένα καθορισμένο λίγο μόνο...

Η αυτοκτονία όμως είναι μια πράξη εκκωφαντική. Πάει ενάντια στα κοινά ένστικτα. Ενέχει πολύ θάρρος και πολλή δειλία ταυτόχρονα. Και ακόμα κι αν γίνεται σιωπηλά κι απομονωμένα όπως στη Λεμεσό και τη Θεσσαλονίκη, όπως σε τόσα χωριά κι επαρχίες, σε αντίθεση με τη πολυσύχναστη πλατεία Συντάγματος μπροστά στα μάτια άλλων, πάλι τρομάζει και αφήνει πίσω της ίχνη.

Θα μπορούσαμε εύκολα να υποστηρίξουμε ότι η αύξηση στον αριθμό των αυτοκτονιών οφείλεται στην οικονομική κρίση. Είναι αυτό που υποστηρίζουν άλλωστε και οι αυτόχειρες στα σημειώματά τους. Αν το σκεφτούμε λίγο όμως, όπως το είδε ο Durkheim, βλέπουμε μια άλλη πιο αφαιρετική αιτία. Το Κράτος. Όχι η κυβέρνηση. Δεν με νοιάζει πιο κόμμα κυβερνά. Είναι η αλλαγή στη θεώρηση του Κράτους. Και των δεσμών τους οποίους αντιπροσωπεύει. Γιατί οικονομική κρίση υφίσταται, επειδή την αφήσαμε να υφίσταται. Είναι η άκρατη φιλελευθεροποίηση σε ένα άκρατο καπιταλιστικό σύστημα. Αφέθηκε χωρίς έλεγχο και αφαίμαξε ότι μπορούσε. Και δεν άφησε τους πόρους σε εκείνον το θεσμό που άλλοτε προωθούσε την ανακατανομή του πλούτου. Τώρα η ζυγαριά του πλούτου γέρνει στους λίγους και το Κράτος είναι στην άλλη πλευρά, αφού μόνο του απαρνήθηκε την εξουσία που κάποτε είχε να επιβλέπει και να ελέγχει τον χώρο της οικονομίας. Και κανένας πολιτικός δεν έχει τα κότσια ή τη δύναμη να αναλάβει την ευθύνη μιας δυναμικής κίνησης. Μονάχα βγαίνουν και εξυμνούν την ανθρώπινη τραγωδία. Κι ας έπονται περισσότερες...

This is a Love Song

Vintage and romantic, as teenage love should be!

Who's this duck-lipped Lana Del Ray, by the way?

Not Another Love Song

We all know it, we all love it! But have you ever thought of this song as the director of the music clip has?

"I'm nervous 'cause
I'm the left eye, you're the right
Would it not be madness to fight
We come 1"

Also check this one too. By the way, Faithless ended quietly, but with a whole lot of dignity. Respect!

Έλεος θα έπρεπε να ζητάνε οι απολυμένοι!

http://www.ikypros.com/easyconsole.cfm/id/33820

Είναι λυπηρό που επισκιάστηκε ένα τόσο χαρμόσυνο γεγονός όπως τα εγκαίνια ενός κέντρου για τα Άτομα με Αυτισμό. Πρόκειται για μια ομάδα του πληθυσμού που είναι πραγματικά αυξημένη στην Κύπρο, ειδικότερα αν συμπεριλάβεις όλα τα άτομα με χαρακτηριστικά του φάσματος, που όμως δεν έχει και τόσο σημαντική στήριξη του Κράτους, κυρίως από μια ηλικία του ατόμου και μετά. Φυσικά είναι απολύτως αποδεκτό ότι το Κράτος δεν μπορεί να καλύψει πλήρως τις όποιες ανάγκες του οποιουδήποτε, και γι' αυτό υπάρχει η Κοινωνία των Πολιτών για να καλύψει τα κενά.

Λυπηρότερο όμως, είναι το γεγονός που περιγράφει το δεύτερο πλακάτ και δεν υπάρχουν άλλα λόγια για να περιγραφεί καλύτερα.

Λυπηρότατο δε, είναι το γεγονός ότι μόνο το ikypros.com αναφέρει τη διαμαρτυρία, ενώ άλλα έντυπα και τηλεοπτικά μέντια, παρουσίασαν μόνο την κοπή της κορδέλας από τον υπουργό και τους γκλαμουράτους καλεσμένους, ως μια κοινωνική δεξίωση.

Ε λοιπόν, έλεος πια!

Κουτσομπολιό, Κοινωνικό Ενδιαφέρον, ή Γνώση

"Μυστικό που το ξέρουν πάνω από ένας, δεν είναι μυστικό"... μήπως τότε είναι κουτσομπολιό? Γιατί, άνθρωποι είμαστε. Λίγο η ματαιοδοξία, λίγο η έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης, λίγο η επιθυμία για συντροφικότητα, δεν θέλει και πολύ να σου ξεφύγει κάτι σε έναν τρίτο. Και λογικό είναι, ως άνθρωπος κι αυτός, να ρωτήσει παραπάνω από περιέργεια, από ενδιαφέρον, απλά για κουβέντα. Και τί μπορεί να γίνει τότε? Να το πάρεις πίσω δεν μπορείς. Έτσι κι αλλιώς, ήδη έχουν μπει ψύλλοι στα αυτιά του. Να του πεις ψέματα? Και τότε είναι που το μυστικό γίνεται νέο.

Φυσικά ο κύκλος θα επαναληφθεί ξανά και ξανά, από στόμα σε στόμα, από άτομο σε άτομο. Ανεξαρτήτου της ποιότητας και του είδους της πληροφορίας, μπορεί να διανεμηθεί με διαφορετική ταχύτητα και διαφορετική έμφαση κάθε φορά. Το αποτέλεσμα συχνά μοιάζει με το παιχνίδι "χαλασμένο τηλέφωνο", οπότε το περιεχόμενο αλλάζει σε μεγάλο βαθμό από το πρωτότυπο, ενώ οι αλλιώτικες παραλλαγές μπορεί να αντιφάσκουν ή και να περιπλέκονται. Κι αν αυτό δεν ονομαστεί κουτσομπολιό, αφού δεν πρόκειται για κακοπροαίρετη πράξη με σκοπό να βλάψει τον άμεσα ενδιαφερόμενο, τότε βαφτίζεται κοινωνικό ενδιαφέρον, γιατί αφορά φίλο, γνωστό, μακρινό ξάδελφο, ένα άτομο για το οποίο κάτι κάποτε είχαμε ακούσει και ούτω καθ' εξής.

Μα είναι λογικό, στο μικρό χωριό της Κύπρου, όλοι να είμαστε γνωστοί και όλοι άγνωστοι. Όμως οι ζωές μας συναντιόνται. Κι ας μην το καταλαβαίνουμε αμέσως. Και αφού η πληροφορία είναι γνώση και άρα δύναμη, το κουτσομπολιό γίνεται εργαλείο? Σίγουρα, ίσως να μην σου χρησιμεύσει ένα κουτσομπολιό που θα ακούσεις για έναν παλιό γνωστό, ούτε και ένα άλλο σχετικά με κάτι ασήμαντο. Αλλά ορίστε που συμβαίνει με τα άλλα για τους συνεργάτες, τους αντιπάλους σου. Και πώς αλλάζουν τα πράγματα για σένα, όταν το αντικείμενο της πληροφορίας ήσουν εσύ.

40 Ώρες

Είναι ή δεν είναι αναφαίρετο δικαίωμα όλων των πολιτών να εργάζονται 40 ώρες την εβδομάδα? Δικαίωμα μάλιστα που αποκτήθηκε μετά από πολλούς αγώνες και αίμα της εργατικής τάξης για να το απολαμβάνουμε εμείς και οι μετέπειτα γενιές. Πώς έρχονται τώρα να ζητάνε περισσότερες εργατοώρες χωρίς υπερωρίες και χωρίς καν το βασικό ωρομίσθιο? Και να μην δέχονται να συζητήσουν ούτε τους λόγους που αυτό είναι απαραίτητο! Αν είναι δυνατόν!

"You may be a Lover but you ain't no Dancer"

Το μυαλό του σχιζοφρενή, αν μη τί άλλο, εντυπωσιάζει. Πώς αλλιώς ένα τραγούδι, που πήρε το όνομά του από τη τσουλήθρα-σπείρα των λούνα παρκ, μπορεί να αναμειχθεί με ναζιστικά ιδεώδη, χριστιανικές προκηρύξεις, τον πόθο για τη γυναικεία σάρκα και τον φόβο ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος και εντέλει να συνενώσει τόσους και τόσους λευκούς σε μια αρία αίρεση υπό τη θεώρηση ενός διαφυλετικού πολέμου? Φυσικά, συνέβαλε σημαντικά και το χάρισμα και η γοητεία του Charles Manson, αλλά και η δημοτικότητα των Beatles, που εν αγνοία τους μετατράπηκαν στο μυαλό του δολοφόνου σε Κασσάνδρες! Helter Skelter εδώ σε μια απίστευτη εκτέλεση από τους Stereophonics!

Street Spirits

Για όλους εκείνους τους δρόμους που μας πνίγουν και μας απελευθερώνουν...

"...Wir todtenstillen unermüdlichen Wanderer, auf Höhen, die wir nicht als Höhen sehen, sondern als unsere Ebenen, als unsere Sicherheiten!"
Friedrich Nietzsche, Die fröhliche Wissenschaft 1882



Rows of houses, all bearing down on me
I can feel their blue hands touching me
All these things into position
All these things we'll one day swallow whole
And fade out again and fade out

This machine will, will not communicate
These thoughts and the strain I am under
Be a world child, form a circle
Before we all go under
And fade out again and fade out again

Cracked eggs, dead birds
Scream as they fight for life
I can feel death, can see its beady eyes
All these things into position
All these things we'll one day swallow whole
And fade out again and fade out again
.................................