Δεν ήτανε απαισιόδοξο τραγουδάκι

Όχι, όχι, είναι η πραγματικότητά μας. Γιατί μπάτσε φίλε μου, εσύ εν να την φάεις πάλε! Τουλάχιστον αυτό καταλαβαίνω από τα λεγόμενα του κύριου Χριστοφίδη και το επικείμενο νομοσχέδιο περί του τζόγου.

Αναγνωρίζω φυσικά ότι πρόκειται για ένα θετικό βήμα η επίσημη ρύθμιση του ζητήματος από την πολιτεία, αλλά, όπως και στα παραπάνω πράγματα, αμφιβάλλω να σκεφτήκαν τις πρακτικές πτυχές πλήρως και διεξωδικά. Γιατί, εντάξει, να κάνουμε μια Εθνική Αρχή Στοιχημάτων, σίγουρα έπρεπε να είχαμε ήδη χτές, αλλά τί ακριβώς θα κάνει είπαμε? Συντονισμό των φορέων? Συλλογή στατιστικών και παρακολούθηση υποθέσεων? Ναι, ναι, συμφωνώ πως είναι απολύτως απαραίτητα κι αυτά. Η άμεση επιβολή όμως της απαγόρευσης πώς θα γίνει? Γιατί, αν ρωτήσεις την σύζυγο του χρεωκοπημένου/άρρωστου/αυτόχειρα, θα σου πει ότι αυτό ακριβώς είναι που χρειάζεται.

Αλλά τί να πει κανείς, σε μια κοινωνία θρησκόληπτων ρατσιστών, όπου τα δύο συνδυάζονται για να αναπαράγουν τις ίδιες αντιλήψεις ξανά και ξανά?

Racism is a Weapon of Mass Destruction

Σενάριο: Bullying

Είχα ξανασχοληθεί με το Bullying παλιότερα, επιφανιακά μόνο. Μα, η διάλεξη της περασμένης Πέμπτης, μου ξανακέντρισε το ενδιαφέρον για την Εκφοβιστική Συμπεριφορά. Όλοι λίγο-πολύ έχουμε ακούσει για τους μπούληδες! Τους έχουμε δει στα μαθητικά μας χρόνια, τους προβάλουν συνέχεια οι αμερικανιές στην τηλεόραση, ίσως μάλιστα να νιώθουμε πως είχαμε πέσει θύμα τους σε μικρότερη ηλικία.

Μα αυτό που είχα ξεχάσει (και ντροπή μου γιατί είναι βασική αρχή των πάντων!) είναι ότι το bullying δεν είναι απλά η σχέση μεταξύ θύμα-θύτη, είναι ένα φαινόμενο κοινωνικό, έστω αν διαδραματίζεται σε μια μικρογραφία της κοινωνίας όπως το σχολείο, που οι σχέσεις εξουσίας ξεπερνούν τους δύο πρωταγωνιστές. Αυτή τη στιγμή, θα επικεντωθώ μόνο σε αυτό, χωρίς να εμβαθύνω στα αίτια και τους λοιπούς παράγοντες αυτού του φαινομένου.

Η εισηγήτρια λοιπόν, μας παρουσίασε τις μάσκες, που θα έλεγε κι ο Goffmann, των υπόλοιπων ηθοποιών του έργου. Αν είχαμε λοιπόν μια τάξη, εκτός από τους μπούληδες-θύτες και τα θύματά τους, θα είχαμε χωρίσει τους θεατές τους έργου (α) στους βοηθούς των μπούληδων, ή εν δυνάμη θύτες θα έλεγα εγώ, (β) τους ενισχυτές των μπούληδων, αυτοί δηλαδή που με τη συμπεριφορά τους προωθούν την επανάληψη του φαινομένου και (γ) τους υποστηρικτές των θυμάτων. Φυσικά είναι πιθανόν να υπάρχουν και παιδιά αμέτοχα σε ένα τέτοιο συμβάν, αλλά με την αδιαφορία - σιωπή τους - ανοχή, θα τους κατέτασα ίσως λίγο κυνικά, στους υποστηρικτές.

Το πιο ενδιαφέρον που μας παρουσίασε η εισηγήτρια όσον αφορά την αντιμετώπιση αυτής της συμπεριφοράς, ήταν το εύρημα αυτής της έρευνας. Ότι δηλαδή, 50% των επισοδίων εκφοβιστικής συμπεριφοράς, μπορούν να αποτραπούν, αν ένα παιδί από τους τρίτους ηθοποιούς επέμβει. Ο τρόπος επέμβασης δεν έχει τόση σημασία, λεκτική ή βίαιη ή άλλη, αλλά το γεγονός ότι μπαίνει σαν απο μηχανής θεός, από κομπάρσος πρωταγωνιστής, και παίρνει ξεκάθαρη θέση εναντίον του φαινομένου. Φυσικά, υπάρχουν προϋποθέσεις για την επιτυχία, όπως το να είναι πράγματι μια σταθερή απαίτηση μπροστά σε κοινό και το τρίτο παιδί να έχει παρόμοιο σωματότυπο με τον μπούλη. Αν συνυπάρξουν αυτές οι συνθήκες, υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες, μέσα από τον άτυπο κοινωνικό έλεγχο της τάξης να παρουσιαστεί αντίδραση και έπειτα να γίνει παρέμβαση ώστε το φαινόμενο, τουλάχιστον από το συγκεκριμένο παιδί, να σταματήσει.

Όπως λοιπόν, η εκφοβιστική συμπεριφορά παρουσιάζεται ομαδικά, έτσι ομαδικά μπορεί να σταματήσει. Στα αρχικά στάδια, μπορεί ίσως και να σταματήσει από την αντίδραση μίας και μόνο μονάδας!

Ξένες Γλώσσες: Ελληνική

Αυξάνεται ο αριθμός των μαθητών στα δημόσια Δημοτικά σχολεία, των οποίων η Ελληνική γλώσσα δεν είναι η μητρική ή δεν την γνωρίζουν καν. Οι δάσκαλοι παραπονιούνται, με το δίκιο τους πολλές φορές, ότι η παρουσία των μαθητών αυτών δυσκολεύει το έργο τους, καθώς δεν μπορούν να συμβαδίζουν με την υπόλοιπη τάξη, ενώ ταυτόχρονα είναι απείθαρχοι.

Δάσκαλε που δίδασκες, νόμιζες ότι το σχολικό περιβάλλον μένει ανεπηρέαστο από το κοινωνικό? Είπαμε, ζούμε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της πολυπολιτισμικότητας και δυστυχώς δεν μπορεί μια ξένη γλώσσα, όπως η Ελληνική, να φυτευτεί στα κεφάλια των παιδιών εν μια νυχτί! Ακόμα και οι ΖΕΠ χρειάστηκαν 2-3 χρόνια για δείξουν αποτελέσματα. Επιτέλους, μην διαιωνίζεται κι εσείς την προκατάληψη και ετικετοποίηση αυτών των παιδιών. Αν υπάρχει μια ελπίδα για την ειρηνική συμβίωση σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία, είναι αυτά τα παιδιά. Αλοίμονο αν μάθουν να θεωρούν τους εαυτούς τους ξένους.

Εναλλακτικά Χριστούγεννα

Μας κτυπήσαν οι γιορτές κατακέφαλα και πριν τις καταλάβουμε φεύγουν και πάλι. Κάθε πέρσι και καλύτερα, σκέφτομαι κάθε χρόνο τέτοια εποχή. Και κάθε χρόνο επαληθεύομαι… Ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται στο πεσιμιστικό σκοτάδι που βλέπω γύρω. Που και που κανένα γελάκι σπάει τη σιωπή, μα το φως πίσω μου όλο και ξεμακρύζει. Και ξεχνάω τί υπήρχε εκεί, τί με έκανε να προχωρώ. Και το ζητώ, μα δεν θυμάμαι τι ακριβώς ήταν, πώς έμοιαζε, πώς ακουγόταν…

Ναι, με είχες προειδοποιήσει. Προχωρούσα συνειδητά, γνωρίζοντας πως θα αλλάξω. Μα, δεν σταμάτησα. Τους άφησα να με καθοδηγήσουν. Εγώ φταίω. Εγώ τους άφησα. Με πλήρη επίγνωση. Εγωιστικά και με πολύ θράσος. Αθέτησα κάθε υπόσχεση και κάθε όρκο και τώρα ντρέπομαι που μετανιώνω…

Μαλθάκεψα…

Μεθαδόνη σε Γυμνασιόπαιδα

Και για να μην ξεχνιόμαστε και να νομίζουμε ότι τα ναρκωτικά είναι προσιτά ή σκοτώνουν μόνο rockers και superstars...

Έκαναν την εμφάνισή τους και στην Λεμεσό. Δόθηκαν από άγνωστους σε παιδιά του Γυμνασίου και φυσικά κατέληξαν στις πρώτες βοήθειες.

Τα Strawberry quickies είναι ένα είδος μεθαδόνης σε κρυσταλλική μορφή. Κυκλοφορούν σε συσκευασίες ζαχαρωτών, που μοιάζουν με τα γνωστά pop rocks, σε διάφορες "γεύσεις" και μάλιστα έχουν την ανάλογη μυρωδιά.

Φυσικά, δεν υπάρχει λόγος υπερβάλλοντα πανικού. Η εφαρμογή της γνωστής συμβουλής "μην δέχεσαι τίποτα από αγνώστους" είναι η καλύτερη λύση.

Αυτή η βιομηχανοποιημένη νέα εμφάνιση με προβληματίζει πραγματικά. Μια εισαγωγή τόσο μεγάλη δεν είναι δυνατόν να έρχεται συστημένη στο ταχυδρομείο. Κάπου υπάρχει μια τρύπα που χρειάζεται να κλείσει, κατά λιμάνι μεριά ίσως?

Tribute to the Prince

20 χρόνια από τη μοιραία δόση...

Τουρλού-τουρλού Σκέψεις και Ασυναρτησίες περί Κρατικών και Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων

Διερωτάμαι καμιά φορά κατά πόσον η Ευρώπη απλά μας ανακάτωσε ή αντιθέτως μας άνοιξε τα μάτια. Σίγουρα η μικρή μας Κύπρος ήταν πίσω στις εξελίξεις, αλλά δεν ήταν και τόσο χάλια... Και τον τουρισμό της είχε, και τα ναρκωτικά της είχε, και την οικονομία της είχε, και την εγκληματικότητά της είχε, και τα νοσοκομεία της είχε, και τους περιθωριοποιημένους της είχε, και τα υπουργεία της είχε, και τους ΜΚΟ της είχε, και οικογενειακούς δεσμούς είχε, και παιδεραστία είχε, και το ποδόσφαιρό της είχε, και τους πρωταθλητές της είχε, και, και, και, και... Μπορούσαμε και καλύτερα δηλαδή, αλλά σχετικά με όσα περάσαμε, καλά τα πηγαίναμε.

Ήρθε λοιπόν μια ωραία πρωία η Ευρώπη με τους επιστήμονες, τα συμβούλια και τις οδηγίες της και μας ζήτησε σε όλα εναρμόνιση. Για να μιλάμε σωστά, δεν ήρθε και τα ζήτησε όλα αυτά ξαφνικά, όχι. Το ξέραμε και το περιμέναμε πως θα συνέβαινε αυτό. Αλλά, η κουλτούρα της τελευταίας στιγμής, όπως πάντα, δεν επέτρεψε να προσχεδιάσουμε μακροχρόνιες στρατηγικές ή να προετοιμάσουμε το έδαφος για βιώσιμες αλλαγές. Και καταλήξαμε στο σήμερα με πολλά υποσχόμενα, εξωτερικά επιβεβλημένα προγράμματα που απευθύνονται σε μια σωρεία κοινωνικών προβλημάτων, τα οποία όμως δεν έχουν ούτε ουσιαστική συνεγασία, ούτε απόδοση, πνίγονται στην γραφειοκρατία και τελικώς εγκαταλείπονται, άλλα λόγω υποστελέγχωσης, άλλα λόγω έλλειψης ανταπόκρισης.

Υπάρχουν μεν επιτυχημένα προγράμματα, δεν λέω, και άξιοι λειτουργοί που συνεργάζονται άριστα με τους ευρωπαΐους συντονιστές. Έχουν όμως πολύ συγκεκριμένους σκοπούς και ομάδες στόχου και κατά κύριο λόγο, υπάγονται σε διάφορα υπουργεία, που σημαίνει ότι και πάλι είναι βραδυκίνητα, πάλι κινδυνεύουν από πολιτικές αστοχίες, πάλι παγιδεύονται στα ίδια πρόσωπα.

Τελικά σκέφτομαι αν υπαρχει σωτηρία... Ούτως ή αλλιώς, δεν πρόκειται να βρεθεί ποτέ το αλάνθαστο πρόγραμμα που καλύπτει τους πάντες ξεπερνώντας όλες τις πρακτικές δυσκολίες. Και η χρηματοδότηση είναι μόνιμο πρόβλημα, είτε πρόκειται για κρατικό πρόγραμμα, είτε ευρωπαϊκό, είτε κάποιας μη κυβερνητικής οργάνωσης. Η κοινωνία περνά σε δεύτερη μοίρα, μπροστά την τρομοκρατία του κεφαλαίου και η παραγωγή πιέζεται ανελέιτα και με οποιοδήποτε κόστος. Το ξέρουμε, όσο ευρωπαίοι κι αν το παίζουμε.

Που γυρνάει ο Γιός σου τα βράδια?

Όχι, ο τίτλος δεν προέρχεται από κάποιο σκυλοτράγουδο, ούτε πρόκειται για κάποια ερώτηση σε πεθερά! Είναι όμως μια καλή ερώτηση σε όλους τους γονείς, κι εκείνους που έχουν τα αγόρια τους, και εννοείται φυσικά και τα κορίτσια τους, ξαπόλιτους, αλλά και όσους νομίζουν πως ή θέλουν να τους δεμένους στα βρακιά τους.

Μπορούμε να δώσουμε πολλά ελαφρυντικά στους γονείς. Φυσικά δεν υπάρχουν γονείς που δεν κάνουν λάθη και ακόμα δεν φταίνε οι γονείς για όλα τα λάθη των παιδιών τους, το υπογραμμίζω αυτό. Όμως, οι άμεσοι συγγενείς και η οικογένεια είναι η πρώτη δικλείδα ασφαλείας για κάθε τί που κάνει ή που περνά το παιδί. Και σίγουρα έχουν μερίδιο ευθύνης γιατί όταν δεν προλαβαίνουν ορισμένα πράγματα.

Ξεκαθαρίζω ότι σε καμία περίπτωση δεν θέλω να υπσοτηρίξω τον τρόπο διαπαιδαγώγησης "των μμμωρών" που προωθείται από τις μάμμμμες στην Κύπρο. Για μένα ο σωστός γονιός-διαπαιδαγωγός στέκεται δίπλα στο παιδί, όχι μπροστά ή πίσω του. Δεν είναι τόσο προστάτης ή δάσκαλος όσο φίλος του. Μαθαίνουν κι ωριμάζουν μαζί. Διευκρινίζουμε πάλι ότι μιλάμε για παιδιά στην εφηβική ηλικία. Ακριβώς όπως αυτά που βόλταραν στην πρωτεύουσα το βράδυ της Παρασκευής.

Πόσοι από τους γονείς αυτών των παιδιών ήξεραν ακριβώς πού ήταν τα παιδιά τους και με ποιους? Δεν ρωτάω αν ήξεραν για το τί έκαναν, γιατί τότε θα ήταν κατηγορία ως συνένοχοι. Πόσοι από εμάς ξέρουμε το στέκι και τα ενδιαφέροντα των παιδιών μας? Το ξέρω πώς είναι δύσκολο να το μάθουμε, πάντα το εκλαμβάνουν ως ανάκριση ή πρήξιμο οι έφηβοι. Μα, πιστέψτε με, πάντα υπάρχει τρόπος να μάθεις. Όσο άσχημη κι αν πιστεύεις ότι είναι η σχέση σου με το παιδί σου, πάντα, σε οποιανδήποτε ηλικία μπορεί να αλλάξει. Δεν θέλω να ακουστώ όπως οι ψυχολόγοι που λένε και ξαναλένε ότι η επικοινωνία είναι το παν, αλλά ναι, παίζει ένα από τους σημαντικότερους ρόλους. Και χρειάζεται διαρκή εκπαίδευση και προσπάθεια κι από τις δυό μεριές. Και μην ανησυχείτε, τα παιδιά ξέρουν. Είναι ρέμπελοι, είναι επαναστάτες, παρασύρονται και δεν αντιλαμβάνονται πλήρως τις συνέπειες, αλλά ξέρουν τί συμβαίνει και θέλουν να μάθουν περισσότερα. Γιατί όχι άλλωστε? Αν δεν πάθουν, δεν θα μάθουν. Το ζητούμενο είναι να μην πάρει κι άλλους η μπάλα στα παθήματα.

Αίσχος

Επιφυλάκτηκα να περιμένω την αστυνομική έκθεση για τα γεγονότα στις Φοινικούδες, όμως αν είναι πράγματι έτσι όπως παρουσιάζεται στο ikypros τότε άδικα την περίμενα... Ελπίζω φυσικά να μην πέφτω θύμα παραπλάνησης των media και της συναισθηματικής μου φόρτισης, αλλά που'ν την αναφορά στις ευθύνες των διαδηλωτών? Τί είναι αυτές οι μ@*^$# για μεταφορά του Rainbow από τη Λεμεσό στη Λάρνακα εν μία νυχτί? Και που είναι τα πολιτικά πρόσωπα που συμμετείχαν στην πορεία να μας πουν τις δικές τους εντυπώσεις? Μόνο το όνομα του προέδρου του ΚΙΣΑ είδα να φιγουράρει στις ειδήσεις. Κάπου χωλαίνει το πράμμα και βρωμά, απογοητευτικά φανερά. Το μόνο σημείο που συμφωνώ είναι οι ευθύνες του Δήμου. Ντροπή κι Αίσχος. Αυτό μόνο...