Κάψε κι Εσύ ένα Βιβλίο! Βγάλε το Φασίστα από μέσα σου!

Οι άνθρωποι πιστεύουν πολύ στα σύμβολα. Ουσιαστικά, ολόκληρή τους η ζωή είναι φτιαγμένη με / για τα / από τα σύμβολα, όπως λέει ο Blumer κι οι άλλοι θεωρητικοί της Κοινωνικής Διαντίδρασης. Το καθένα απ 'αυτά ενέχει σημασίες άλλοτε λιγότερο κι άλλοτε περισσότερο σημαντικές, ανάλογα με την αξία που του προσδίδει το άτομο, οι σημαντικοί άλλοι για το άτομο και οι περιστάσεις. Οι άνθρωποι λοιπόν ζουν / αναπνέουν / υποφέρουν / χαίρονται ανάμεσα σε / για τα / εξαιτίας των διάφορών σύμβολών.

Σκεφτείτε τότε, την συμβολική, και πραγματική κατά συνέπεια, σημασία της καταστροφής ενός συμβόλου, ενός συμβόλου θρησκευτικής σημασίας, που για πολλά εκατομύρια αποτελεί οδηγό πρακτικών ζωής και που καθορίζει πώς γεννιούνται και πώς πεθαίνουν. Η καταστροφή του Κορανίου, κι οποιουδήποτε άλλου θεωρούμενου ως υπέρτατου συμβόλου, δεν είναι για γέλια. Τουλάχιστον όχι γι' αυτούς που του προσδίδουν πραγματική αξία.

Εγώ όμως γέλασα όταν διάβασα για την "Παγκόσμια Ημέρα Κάψε Ένα Κοράνι". Πρώτον γιατί διοργανώνεται από εκκλησία. Αμέσως φαντάστηκα τα αντίποινα: Σταυροί και Καινές Διαθήκες να καίγονται στο προαύλιο και τα ΜΜΕ να βγάζουν τίτλους με μεγάλα γράμματα "Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΕΦΤΑΣΕ", "ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ ΤΑ ΟΥΡΑΝΙΑ" και λειπές βλακείες. Έπειτα λέει, διοργανώνεται με την ευκαιρία της 9ης επετείου της 11/9. Πώς πέρασε πάλι ο καιρός, πάλι θα βλέπουμε στις οθόνες μας τα αεροπλάνα να γίνονται στάχτη στους πύργους. Ναι, είναι ένα τρομερό γεγονός που έγραψε ιστορία και σκότωσε χιλιάδες αθώους. Μα φτάνει πια, με αυτό το κόμπλεξ. Τί κάνουν οι Αμερικανοί Ψυχολόγοι πια?

Μετά σκοτείνιασα... Τα βιβλία, τα όποια βιβλία, συμβολίζουν την γνώση, την άποψη, την ελευθερία μετάδοσης σκέψεων. Δημιουργούν συνειδήσεις, ιδέες, ιστορία. Οι Ναζί καίγαν τα βιβλία. Ούπς! Μα τί κάνεις? Συγκρίνεις του Συντρόφους με Ναζιστές? Πιπέρι στο στόμα! Μα, περί αυτού πρόκειται. Την ασέβεια, το μίσος, την καταστροφή, που συμβολίζει μια τέτοια κίνηση. Όχι μόνο προς το θρησκευτικό περιεχόμενο, ή τους ανθρώπους που εκφράζει το Κοράνι, αλλά προς τον πολιτισμό και την προσπάθεια ολόκληρης της ανθρωπότητας να κάνει και ν' αναπαράγει όλα όσα εκφράζει ένα βιβλίο.

Γίνε ο Μύθος

Πότε τα καθήκοντα που αναθέτονται σε έναν εργαζόμενο από το αφεντικό του υπερβαίνουν τις υποχρεώσεις του?

Δύσκολο να τραβήξεις μια γραμμή μεταξύ αυτών. Ειδικότερα όταν η σχέση με το αφεντικό δεν είναι ξεκάθαρη, αλλά χειρότερα νομίζεις πως εκτός από αυτό είναι και φιλαράκι σου. Το θέμα είναι να μην μπεις στο τρυπάκι. Αρχικά δέχεσαι να κάνεις κάτι επειδή δεν σου είναι κόπος, μετά ακόμα κάτι γιατί δεν έχεις κάτι άλλο να κάνεις. Έπειτα, δεν μπορείς να πεις όχι ή ότι δεν εμπίπτει αυτό στις υποχρεώσεις σου. Το φιλαράκι τότε θα γίνει αφεντικό. Και δεν θα'χεις καλά ξεμπερδέματα.

Πώς βγαίνεις από το τρυπάκι? Ή τα σπάσας όλα, τον χέζεις όμορφα κι ωραία και χάνεις την δουλειά σου. Ή πολύ ευγενικά λες "λυπάμαι, αυτό δεν εμπίπμτει στα καθήκοντά μου", ξεχνάς το φιλαράκι σου, την ευνοϊκή μεταχείριση, τα μπόνους κτλ και γίνεσαι μύθος στο γραφείο. Παντού υπάρχει ένας μύθος, που λέει κι η διαφήμιση.

Κρίμα που αυτοί πληρώνονται λιγότερα.

270 km Αγάπης με Κανό

***English Text Follows***

270 χιλιόμετρα αγάπης πρόκειται πρόκειται να διανύσουν κωπυλάτες για τον Σύνδεσμο για Άτομα με Αυτισμό!

Η θαλάσσια διαδρομή τους ξεκίνησε από την Πόλη της Χρυσοχούς στις 23 Αυγούστου 2010 με τελικό προορισμό τον Πρωταρά! Την Πέμπτη 26 Αυγούστου, τους περιμένουμε στην πόλη μας τη Λεμεσό!

Στόχος μέσα από την προσπάθειά τους, είναι να γίνουν εισφορές για τις μεγάλες ανάγκες του Συνδέσμου.
Για περισσότερες πληροφορίες στα τηλέφωνα 25343461.
_____

270 kilometres of love are about to cover volunteers by canoe!

These volunteers are about to cover the distance from Polis, all the way to Protaras! Their journey started on the 23rd of August 2010 and, on Thursday 26th, we are expecting them in our town, Limassol!

Their goal is, thorught their attempt, to gather donations for the great needs of the Cyprus Autistic Association.
For more informatio call 25343461.
_____

Λέγανε στις ειδήσεις ότι τα βρήκανε λίγο σκούρα στα νερά του Ακάμα... Μπράβο τους πάντως και καλή συνέχεια να έχουν!

Αλλάζω Όνομα και Αριθμό

Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης και σε λιγότερο φιλοσοφικό ύφος, έρχονται να ταιριάξουν οι "κυνικές" για πολλούς δηλώσεις του Eric Schmidt. Επιτρέψτε μου, να μην αναφερθώ στο θέμα της προστασίας της ιδιωτικότητας στο διαδίκτυο, αλλά σε μια άλλη πτυχή που προέκυψε από τη συνέντευξή του στη Wall Street Journal.

Υποστηρίξαμε λοιπόν, πριν λίγες μέρες, ότι η ταυτότητα είναι ρευστή, αλλάζει και μεταμορφώνεται διαρκώς. Είπαμε επίσης ότι η ταυτότητα του κάθ' ενός κατοχυρώνεται πολλές φορές στο φαντασιακό του περιβάλλοντός μας από αυτό που εκδηλώνεις δημόσια, ή αλλιώς "είσαι ό,τι δηλώσεις". Τώρα θέλουμε να προσθέσουμε, κάτι που εφάρμοζε και στην πράξη ο Albert Camus, πως η ποιότητα δημιουργείται συχνά από την ποσότητα.

Πώς συνδέονται όλα αυτά; Είναι αποδεκτό ότι ο αυθορμητισμός και η επιπολαιότητα είναι χαρακτηριστικό της νεαρής ηλικίας, σε άλλα άτομα σε μεγάλο βαθμό και σε άλλα λιγότερο. Την ίδια στιγμή ο πειραματισμός και η δεκτικότητα σε νέες εμπειρίες περιλαμβάνονται στην εφηβεία. Με το διαδύκτιο και την εξάπλωση των κοινωνικών δυκτίων, η εκδήλωση και δημοσιοποίηση αποδεικτικών τέτοιων εμπειριών, ίσως και εκκούσια σε υπερβολικό βαθμό μέσα από την αφέλεια των νέων, είναι γεγονός. Τα βλέπουμε καθημερινά από φίλους και γνωστούς στις δικές μας σελίδες, στα email μας κτλ.

Αν λοιπόν, η ποσότητα δημιουργεί την ποιότητα, όσες περισσότερες φωτογραφίες βλέπουμε ενός φίλου μας σε clubs με ποτά κτλ, τόσο πιο πολύ ισχυροποιείται στο φαντασιακό μας η ταυτότητα του συγκεκριμένου ως "party animal", ως "νυκτόβιου", ως "αλκοόλα"... Το παιδί αυτό μπορεί να μην πίνει ούτε σταγόνα κατά τη διάρκεια της εβδομάδας και το Σαββάτο που βγαίνει να πίνει το καθιερωμένο ποτηράκι. Απόλυτα σεβαστό κι αποδεκτό. Η ποιότητα όμως "αλκοόλας" καθορίζεται από το πώς προβάλεται η κατανάλωση αλκοόλ και με ποιά συχνότητα. Και σ' αυτό επηρεάζει φυσικά η διάθεση και οι προσωπικές αντιλήψεις ή επιδιώξεις του αποδέκτη, ας το παραδεκτούμε, ο μοντέρνος άνθρωπος δεν λειτουργεί πρωτίστως και πάντοτε με καλές προθέσεις.

Άρα, υπάρχει κάποια βάση στα λεγόμενα του κύριου Schmidt. Στη συνέντευξή του μάλιστα, προέβλεψε πως στο μέλλον οι νέοι με την ενηλικίωσή τους θα αλλάζουν όνομα για να ξεφύγουν από το βεβαρυμένο διαδυκτιακό τους παρελθόν, και πως ακόμα οι ίδιες οι κυβερνήσεις θα παρέχουν αυτή την υπηρεσία! Δήλωση που μπορεί να ακούγεται υπερβολική, ίσως και τρομακτική. Σ' αυτήν υπήρξαν ήδη πολλές ενστάσεις. Μα μετά από τόσα που είδαν τα μάτια μας και με την αναγνώριση της σημαντικότητας της ταυτότητας, ή τελος πάντων του προσώπου που δείχνεις δημόσια, το αμφιβάλλετε;

Αγνώστου Ταυτότητας

Λένε, και δυστυχώς στο μικροαστικό μυαλό του Κύπριου συνήθως ισχύει, ότι "Είσαι ό,τι δηλώσεις". Τρανό παράδειγμα οι πάμπολλοι developers και τα ακόμα περισσότερα θύματά τους που τώρα γυρεύουν το δίκιο τους στα δικαστήρια, οι ειδικοί φυσιοθεραπευτές-χειροπράκτες - τσαρλατάνοι και ο καημένος γεράκος που πήγε άδικα αλλά ο τυχερός γρήγορα, και τόσες άλλες φίρμες και μη στην TV που τα παίρνουν χοντρά απλά επειδή πουλάνε ψώνιο και τρέλα στην οθόνη. Και λίγα λέω...

Ακριβώς όμως, όπως λέει κι ο Nietzsche "η Aλήθεια δημιουργείται και δεν ανακαλύπτεται", έτσι κι η ταυτότητα του κάθε ατόμου ανακαλύπτεται, ανακατασκευάζεται κι αλλάζει. Είναι ρευστή και άμορφη, περιοδική και ανάξια εμπιστοσύνης. Εξελίσσεται και μεταμορφώνεται ανά πάσα στιγμή, με κάθε τί καινούργιο ή παλιό, σε κάθε βήμα, με κάθε αναπνοή στην εκπνοή διαφέρεις.

Είναι όπως το περιέγραφε ο Nietzsche απ' την αρχή κι όπως το εξέλιξε ο Goffmann κατόπιν. Ζεις σαν μάσκες. Όχι με μάσκα, αλλά σαν πραγματική μάσκα, και όχι μόνο σαν μια μάσκα, αλλά πολλές διαφορετικές κι εναλλασσόμενες μαζί. Έχεις ταυτότητα? Έχεις. Πολλές μάλιστα. Κάθε μάσκα και ταυτότητα. Κάθε στιγμή και άλλη μάσκα. Μα κάτω από τις μάσκες? Είσαι εσύ. Γυμνός και πάλι μεταμφιεσμένος. Γιατί κανείς δεν σε ξέρει καλά, ούτε κι εσύ ο ίδιος καν. Απλά ψάχνεσαι και βρίσκεσαι σε στιγμές έντασεις, χωρίς όμως λύτρωση. Μοναχά παροδική ψευδαίσθηση ότι υπάρχεις τελικά. Κι ας ξέρεις πως αυτό δεν είσαι εσύ. Μα τελικά ποιος είσαι?

Πάλι Φυσάει Ζεστός Αέρας

Μαζί! Την ίσως "πιο ζεστή νύχτα του καλοκαιριού", μες την αποπνικτική υγρασία της Λεμεσού, έμοιαζε σαν να "πλέουμε στο νερό" μια με τον Ανεστόπουλο και μια με τον Παυλίδη...

Όχι και η καλύτερη συναυλία που πήγα ποτέ, ήταν ανάμεικτα τα συναισθήματα, παράξενα, ξενικά... Λίγο η ζέστη, λίγο η επιστροφή στη Λεμεσό, λίγο η απογοήτευση για τον Αγγέλακα, λίγο η νέα δουλειά του Θάνου που δεν πρόλαβε να ωριμάσει μέσα μου, ούτε ανάμεσα στο κυπριακό κοινό, λίγο η Κυριακή και οι διακοπές, λίγο τα γεράματα... Δύσκολα τα πράγματα όταν έχεις μέτρο σύγκρισης. Αλλά το απόλαυσα, μέχρι το κόκκαλο, μέχρι και την τελευταία στιγμή.

Μια νύχτα εναλλακτική κι όχι εξαιτίας του χαρακτήρα της μουσικής. Τόσο βασανιστικά εναλλακτική που πονούσε από γλυκιά νοσταλγία κι αναμνήσεις. Σαν ένα πέρασμα σε μια παράλληλη διάσταση στο χωροχρόνο. Ήθελε να φτάσει κάπου εκεί, δεν τα κατάφερε, μα άγγιξε το τέλειο και τ' άφισε να φύγει. Έτσι δεν μοιάζει πάντα η ζωή? Όλο απογοητεύσεις κι εκπλήξεις.

Ήταν όμως λίγο άτυχη η στιγμή. Ειδικότερα για τον Θάνο, που κουβαλάει ακόμη τη φωνή των Κρίνων όσο κι αν άλλαξε φάτσα. Ο Παυλίδης όσο να 'ναι έβγαλε και δυό προσωπικούς δίσκους. Κι ακόμα περιορίστηκε στο να πει 3-4 δικά του τραγούδια κι περισσότερα των Ξύλινων Σπαθιών. Γιατί το ξέρει πως το κοινό, και δη στην Κύπρο, μένει κολημένο στα παλιά, τα γνωστά, τα σίγουρα. Αξιέπαινος κι αξιοθαύμαστος ο Θάνος που τραγούδησε τη ψυχή του με βροχή τον ιδρώτα σε κάθε του ξέσπασμα. Μα άλλη η εξομολόγηση στον Ιανό κι άλλη στη σκηνή του ποταμού.

Όσον αφορά τη διοργάνωση, καταπληκτική. Αξίζουν πράγματι συγχαρητήρια και στους Friends και το Δήμο Γερμασόγιας. Για τους Κύπριους που ανοίξαν τη συναυλία τί απ' όλα να ξαναπούμε? Και σ' αυτούς, στον καθένα ξεχωριστά μπράβο κι ελπίζω να μην τελειώσει εδώ το καλοκαίρι.

Η Ταχινόπιττα, η Φυγοστρατία και η Γραμματέας, η νέα Τηλενουβέλα παίζεται σε όλα τα Κυπριακά Κανάλια

Αρχίσανε πάλι τα ταμπούρλα και διώξανε μετά μουσικής τον αποδιοπομπαίο τράγο κ. Βάσο Γεωργίου. Τράγο εις διπλούν μιας και το "φάγωμά" του, όπως θέλει να το παρουσιάσει, εξυπηρετεί στον εφησυχασμό σχετικά με δύο φλαίγον ξεχωριστά μα και άρρικτα συνδεδεμένα ζητήματα: τη φυγοστρατία και το ρουσφέτι.

Ειδικότερα για το πρώτο, πιο φρέσκο, πιο πικάντικο, πιο lifestyle, χρειαζόταν να βρεθεί κάποιος να αναλάβει την "πολιτική" έστω ευθύνη. Μετά και από τις πρόσφατες υποσχέσεις επί εξάλειψης του φαινομένου, μωρέ απ'τον στρατό ας είναι, μωρέ απ'το Υπουργείο Αμύνης ας είναι, μωρέ πολιτικό πρόσωπο να είναι κι ό,τι να'ναι! Και voila! Ένα έγγραφο - αποδεικτικό στοιχείο που παράπεσε από τα χέρια μια γραμματέως, που η καημένη μετακινείτε σαν άδικη κατάρα, ένας ευυπόληπτος αξιωματούχος που δεν προωθεί τα παράλογα μα δέχεται τα λογικά, ό,τι και να εννοεί μ' αυτό, και η αθώα αντιπολίτευση που έρχεται σε πρώτη φορά αντιμέτωπη με κάτι τόσο τραγικά και απαράδεκτα μεμπτό. Το αποτέλεσμα στα μίντια.

Θα ξανααναφερθώ στον Durkheim κι ας σας κουράζω. Έγκλημα σε μια κοινωνία = Φυσιολογικό εως κάποιο σημείο. Ρουσφέτι σε μια κυβέρνηση = Φυσιολογικό εως κάποιο αρκετά απομακρυσμένο σημείο. Και όχι, δεν ανακάλυψε την ταχινόπιττα αυτή η κυβέρνηση, απλά η ταχινόπιττα βγήκε στη φόρα αυτή τη φορά συνταγογραφημένη!

Αλλαγή

Οχχχχχίιιιιιιιι!!!!!!!!!!
(εισπνοή εκπνοή εισπνοή εκπνοή εισπνοή εκπνοή)

Ντάξει... Δεν συνηθίζω να αντιδρώ τόσο έντονα σε αλλαγές που υπό άλλες συνθήκες θα με χαροποιούσαν... Αλλά να μην έρθει ο Αγγέλακας και να 'ρθει ο Ανεστόπουλος ήταν μια μεγάλη έκπληξη. Δηλαδή όχι ακριβώς, μεγαλύτερη έκπληξη ήταν που ανακοινώθηκε πως θα ερχόταν ο Αγγέλακας με τον Παυλίδη κι όχι με τον Ανεστόπουλο όπως θα ανέμενε κανείς. ....αλλά να μην έρθει? Μα καθόλου? Μα γίνεται? Γιατίιιιιιι?

(εισπνοή εκπνοή εισπνοή εκπνοή εισπνοή εκπνοή)

Τέσπα... Όπως και να 'χει..... Τα εισιτήρια είναι από καιρό κομμένα κι εξακολουθούμε να ανυπομονούμε! 6 και πόψε κι αναμένουμε..

Πιστοί στη Διαφορά

Σκεφτήκατε ποτέ ποια η διαφορά του να είσαι διαφορετικός;
Μα, θα μου πείτε, είναι πασιφανές! Απλά είσαι διαφορετικός!

Σε τί διαφορετικός όμως; Όλοι είμαστε διαφορετικοί, μοιάζουμε διαφορετικοί, ανόμοιοι. Ποια η διαφορά να είσαι στο πετσί σου διαφορετικός; Ή μήπως καλύτερα να έλεγα... στο κεφάλι σου...

Ο Καμύ έλεγε με οξυμώρως πως η διαφορά του αυτόχειρα από τον επαναστάτη είναι η πίστη. Η πίστη όχι όπως τη έχει ένας "πιστός", τουλάχιστον όχι στην ίδια ποιότητα, αλλά η πίστη/εμμονή/επιμονή/ειλικρίνεια. Ναι, στο τελευταίο είναι το κλειδί. Γιατί όταν είσαι ειλικρινής στην πίστη σου, ζεις χωρίς τύψεις τεχνητές ή αληθινές. Είσαι πιστός ψυχή τε και σώματι. Και στο μυαλό και στις πράξεις.

Τότε, ποια η διαφορά του να είσαι πιστός στη διαφορετικότητά σου από έναν απλό ανόμοιο;

Θα έλεγα ο χρόνος... Κι ας με αφόριζε με μιας ο Καμύ. Ακόμα κι αν μισούσε την αιωνιότητα, κατάφερε να μείνει σ' αυτήν δίχως άλλο. Εγώ όμως, σε μαύρο σύννεφο και στην απαισιόδοξη πλευρά της Γης, θεωρώ ότι η ευκολόπιστη με πολύ κακή έννοια μιμητική συνήθεια του ανθρώπου τον κάνουν να αλλαξοπιστεί για το τίποτα. Κάποια στιγμή θα τσακίσει, θα αλλοτριωθεί και θα αφομοιωθεί στο ανόμοιο και τόσο όμοιο μείγμα του κοινωνικού καζανιού, είτε σε μέρη είτε εξ ολοκλήρου.

Ο πιστός λοιπόν, στις σκέψεις και τις πράξεις, μένει πιστός για περισσότερο από τα 15 του χρόνια. Καμιά φορά και περισσότερο από τα 18 του. Υπάρχουν και λαμπρές εξαιρέσεις, με ειδικά όμως χαρακτηριστικά, που μπορεί να μείνουν και μέχρι να γεννήσουν. Όχι όμως αργότερα... Εδώ αρχίζει μια άλλη θλιβερή ιστορία... Την ξέρετε καλύτερα από εμένα.

Λεμεσός των Συναυλιών

Συγχαρήκια στο Δήμο Αγίου Αθανασίου και το Κανάλι 6 που για άλλη μια χρονιά ανοίξαν το συναυλιακό καλοκαίρι με μια τόσο επιτυχημένη συναυλία. Κάθε χρόνο και καλύτερα! Το μόνο που μου την έσπασε ήταν τα κουνούπια.

Άντε να' ρθει τώρα η 1η Αυγούστου!