Λεμεσός των Συναυλιών

Συγχαρήκια στο Δήμο Αγίου Αθανασίου και το Κανάλι 6 που για άλλη μια χρονιά ανοίξαν το συναυλιακό καλοκαίρι με μια τόσο επιτυχημένη συναυλία. Κάθε χρόνο και καλύτερα! Το μόνο που μου την έσπασε ήταν τα κουνούπια.

Άντε να' ρθει τώρα η 1η Αυγούστου!

Χέρι Πούγκα σας Κύριοι

Δεν συμφωνώ συχνά με τον κ. Ιωνά, αλλά η κουβέντα που είπατε κύριε βουλευτά ήταν παραπάνω από σωστή. Δεν γίνεται ο ένας να περιμένει τον άλλον, ποιος θα πληρώσει πρώτος και μετά ν' ακολουθήσουν οι άλλοι. Αφού τα λεφτά υπάρχουν και τώρα με την Ευρώπη έρχονται κι άλλα, τί περιμένετε? Θέλετε ηλεκτρονικές κάρτες φιλάθλων? Πρέπει να βάλουν όλοι το χέρι στην τσέπη.

Επιτρέψτε μου όμως να αμφιβάλλω για την αποτελεσματικότητα τους στην πρόληψη της βίας στα γήπεδα. Η ταυτότητα, όσο φανερή κι αν είναι, πάλι χάνεται στον πανικό του όχλου. Και σκεφτείτε λίγο ένα από τα βασικά συστατικά στοιχεία του εγκλήματος, τον τόπο. Βία μέσα... έξω... ή γύρω από τα γήπεδα? Ή μήπως είναι οπουδήποτε αλλού, μακρυά από τα γήπεδα?

Και όσο για τους επιτηρητές ομάδων... Χμ... Βία στη βία? Ή μήπως ηλιθιότητα στη βία? Μάλλον θάρρος χρειάζεται μαζί με μια δόση τρέλας, αν πρόκειται να δουλέψει αυτό.

Από την Πράξη στη Θεωρία

Είναι τελικά μια ανακούφιση να επιβεβαιώνεις εμπειρικά ότι όλες οι μαλακίες που διδασκόσουν επί τόσα χρόνια σε σχολεία και πανεπιστήμια ισχύουν κι έχουν πράγματι πρακτική εφαρμογή. Και φυσικά σε καμιά περίπτωση δεν τις βλέπεις να ακολουθούνται κατά γράμμα ή/και να πέφτουν μέσα σε όλα. Αλλά ουδείς αλάθητος και καμιά θεωρία δεν πρέπει να θεωρείται πανάκεια (κι αυτό μας το μάθαν στο σχολείο).

Όπως στην περίπτωση του Sutherland, που αν και δεν μίλησε ξεκάθαρα για θεραπεία ή επανένταξη, υπονόησε πως μέσω των διαφορικών συγχρωτισμών, ή καλύτερα της διακοπής συγκεκριμένων, μπορείς να γλυτώσεις το άτομο από το φαύλο κύκλο της υποτροπής. Κι ακόμα καλύτερα, επηρεάζοντας πρώτα τον κύριο πομπό μπορείς να φτάσεις και στους κοντινούς δορυφόρους κι απ' αυτούς αλυσιδωτά σε άλλους κι άλλους.

Κάτι τέτοιο έγινε και σε μια παρέα εδώ... Όχι σε τόσο μεγάλη κλίμακα και ουσιαστικά οι δέκτες είχαν περάσει μόνο σε δευτερογενή επίπεδο, όχι τριτογενή. Αλλά και πάλι, προσωπικά το είδα σαν μια μικρή επιτυχία. Και είμαι περήφανη.

Life has betrayed me once again,
I accept some things will never change.
I've let your tiny minds magnify my agony,
and it's left me with a chem'cal dependency for sanity.

Yes, I am falling... how much longer till I hit the ground?
I can't tell you why I'm breaking down.
Do you wonder why I prefer to be alone?
Have I really lost control?

I'm coming to an end,
I've realised what I could have been.
I can't sleep so I take a breath and hide behind my bravest mask,
I admit I've lost control.

Αυτό δεν λέγετε Αναρχία....

Έχουμε ξαναϋποστηρίξει την άποψη πως δεν υφίσταται ιδεολογία πια... Όλα μπαστάρδεψαν... Ίσως και να γεννηθήκαν εξ αρχής μπάσταρδα, όπως κι εμείς... Αλλά αυτό που γίνεται κάθε, μα κάθε φορά στις πορείες της Αθήνας, και τα νέα μέτρα, ούτε και κανένα άλλο συμβάν δεν μπορεί να δικαιολογήσει αυτές τις προσβολές στα πιο βασικά δικαιώματα των ανθρώπων, δεν λέγετε Αναρχία ή αντίσταση ή αγανάκτηση ή οτιδήποτε θέλουν να το ονομάσουν οι όποιοι καλοθελητές. Και περισσότερο λυπάμαι που παίρνει η μπάλα κι όλους αυτούς τους άνεργους-χαμηλόμισθους-εργάτες-φιλήσυχους διαδηλωτές, που έχουν όλα τα δίκαια με το μέρος τους, για τις μαλακίες που κάνουν οι αναρχικοί-επαναστάτες-γνωστοί-άγνωστοι και λοιποί προβοκάτορες... Λυπάμαι....

Η Ψυχική Υγεία των Νέων

Ακούγεται λίγο τετριμμένο για τίτλος σεμιναρίου. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στο ότι το συγκεκριμένο σεμινάριο διοργανώνεται από ένα συνοικιακό συμβούλιο που ανήκει στον ευρύτερο κυρίαρχο δήμο της Λεμεσού, ενώ τελεί υπό την αιγίδα του υπουργού Υγείας. Ο υπουργός Υγείας μάλιστα και ο δήμαρχος Λεμεσού θα παρευρεθούν οι ίδιοι με προσφωνήσεις. Αυτό θα πει υποστήριξη στις τοπικές πρωτοβουλίες, αξίζει να τους το αναγνωρίσουμε.

Η διάλεξη-σεμινάριο θα γίνει λοιπόν στο Λύκειο Αγίου Ιωάννη, Λεμεσό, τη Δευτέρα 3 Μαΐου και ώρα 7:30μμ. Ομιλητές θα είναι οι Δρ. Αργύρης Αργυρίου και Δρ. Νεόφυτος Χαραλάμπους.

Don't....

Η Transport for London, εκτός από τις έγκυρες πληροφορίες για τα ΜΜΜ της Βρετανικής πρωτεύουσας, έχει γίνει δημοφιλής και για τα κοινωνικά μηνύματα που κατά καιρούς προωθεί. Μια από τις πρόσφατες καμπάνιες της με τίτλο: "Don't let your friendship die on the road", σίγουρα τραβάει την προσοχή με τις σοκαριστικές της αφίσες στους σταθμούς του Tube και τη συγκινητική προτροπή "Look out for your mates".

Ένας από τους δυνατότερους συνδέσμους των διαπροσωπικών σχέσεων, η φιλία, που θεωρείτε τόσο δεδομένη έννοια καμιά φορά, αλλά έχει πραγματικά αλλοτριωθεί την σήμερον ημέρα, προωθείται κι ανακατασκευάζεται ως ασπίδα εσωτερικής ασφάλειας. Πολλοί θα θεωρούσαν αφελές κι αθεράπευτα ρομαντικό την πίστη πως η καμπάνια θα πετύχει κάτι στην αδηφάγο πολυπολιτισμική μητρόπολη των εκατομμυρίων, κι όμως φαίνεται πως ο σχεδιασμός και τα μηνύματά της αγγίζουν την ομάδα στόχου, νέους και παιδιά από 12 ετών. Αν μη τί άλλο, αυτά τουλάχιστον δεν έχουν προλάβει να αποκτηνωθούν τόσο, όσο εμείς...

Παγκόσμια Ημέρα για τον Αυτισμό

"...Όλο και συχνότερα διαγνώνονται παιδιά με σύνδρομο του Αυτισμού και συνεπώς επηρεάζει πολύ μεγαλύτερο αριθμό ατόμων από ότι προηγουμένως.

Σήμερα και μέχρι τις 2 μμ ο Σύνδεσμος για Άτομα με Αυτισμό Κύπρου θα διατηρεί περίπτερο για ενημέρωση του κοινού στην πλατεία Γρηγόρη Αυξεντίου στην οδό Ανεξαρτησίας έξω από το Επαρχιακό Διοικητήριο Λεμεσού. Στόχος είναι η ευαισθητοποίηση και η πληροφόρηση πάνω στον Αυτισμό.

Σ’ αυτά τα πλαίσια και με την ανάληψη της ανέγερσης ενός «Κέντρου Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης» για τα Άτομα με Αυτισμό, το Κεπάκυ σε συνεργασία με τον Σύνδεσμο διοργανώνει ένα Σεμινάριο πάνω στη σημασία της Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης. Το τρίπτυχο και η δήλωση συμμετοχής επισυνάπτονται. Παρακαλώ προωθείστε το μήνυμα αυτό και ενημερώστε οποιονδήποτε μπορεί να ενδιαφέρεται και θέλει να συμμετάσχει...."

Αυτό το email πήρα σήμερα και θέλω να το μοιραστώ με όλους.
Όποιος ενδιαφέρεται ας αφήσει εδώ μήνυμα να του στείλω περισσότερες πληροφορίες. Το σεμινάριο πάντως είναι στις 15 και 16 Μαΐου στη Λεμεσό.

Welcome Fear

14/03/2010 3:40 ΜΜ



"...Bienvenida a Tijuana
Bienvenida mi suerte
Bienvenida la muerte
Por la Panamericana

Welcome to Tijuana
Tekila, sexo y marihuana
Welcome to Tijuana
Con el coyote no hay aduana..."

Βλέποντας χθες το ντοκιμαντέρ της Μάγιας Τσόκλη για το Μεξικό, στο κομμάτι για την Τιχουάνα, δεν μπόρεσα να μην κάνω μια σύγκριση με την σημερινή κατάσταση στην Κύπρο.
Στο ντοκιμαντέρ, μια κοπέλα μιλά για το πώς τα επίπεδα της εγκληματικότητας στην πόλη επηρεάζουν την ποιότητα ζωής των κατοίκων. "Περπατάς και γυρνάς συνέχεια το κεφάλι μήπως και κάποιος σ' ακολουθεί..." Ο φόβος έχει κυριεύσει τους κατοίκους ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας και κοινωνικής κατάταξης.

Στη μικρή μας Κύπρο τώρα, θυμηθήκανε πάλι να μιλήσουν για την αύξηση της εγκληματικότητας. Και φυσικά μπήκανε στο τρυπάκι να ψάχνουν να επιρρίψουν ευθύνες σε αξιωματούχους. Ναι, δεν διαφωνώ ότι παρατηρείται αύξηση της εγκληματικότητας, ναι, πιστεύω πως υπάρχουν φταίχτες που ίσως και να κατέχουν πολιτικές θέσεις, αλλά ρε κουμπάρε ίνταμπου θέλετε τζαι φοητσιάζετε τον κόσμο;

Ο φόβος του εγκλήματος, και οποιουδήποτε άλλου, τροφοδοτείται, και πολλές φορές δημιουργείται εκ του μηδενός, από την ενημέρωση. Δικαιολογημένος φόβος δημιουργείται από την επίγνωση της πληροφορίας ότι η εγκληματικότητα έχει αυξηθεί. Υπερβολικός και αδικαιολόγητος φόβος δημιουργείται από την επανάληψη αυτή της πληροφορίας, αφού η ποσότητα μπορεί να επηρεάσει την ποιότητα. Όταν μια πληροφορία (ποιότητα) επαναλαμβάνεται (ποσότητα) επηρεάζεται η σημαντικότητά της (ποιότητα). Τότε η πληροφορία θεωρείται στο φαντασιακό του αποδέκτη πως βρίσκεται σε μια ακραία κατάσταση. Εξού και η αύξηση της ανησυχίας και οι επιπτώσεις στην ποιότητα της καθημερινότητας.

Στην προκείμενη περίπτωση όμως, αυτήν της εγκληματικότητας σε μια ορισμένη περιοχή, η απάντηση δίνεται στο ντοκιμαντέρ από ένα άλλο κάτοικο της Τιχουάνας. "Το μεγαλύτερο μέρος της πόλης ζει μια φυσιολογική ζωή... Αν βρίσκεσαι στο λάθος σημείο, στη λάθος στιγμή θα γίνει το κακό..." Ίσως να είναι τα φιλοσοφικά του πιστεύω που να τον έκαναν να αναφερθεί, ως άλλος Σελέστ, στην "κακιά ώρα", όμως είναι αυτό είναι που συμβαίνει και στην πραγματικότητα. Σκεφτείτε μόνον πόσο εσείς φοβόσασταν το έγκλημα μέχρι και την περασμένη βδομάδα. Συγκρίνετε πόσο φοβάται ένας που βλέπει ειδήσεις και ένας που δεν τις παρακολουθεί τακτικά. Ναι, το θέμα υπόκειται και στην υποκειμενική αντίληψη του καθ' ενός, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία πως η προβολή επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό.

Αυτό που οφείλει να αναλογιστεί ο καθένας μας είναι οι σκοπιμότητες. Για ποιο λόγο και ποιος προκαλεί όλο αυτόν τον ντόρο; Που το βασίζει και γιατί περίμενε μέχρι τώρα για να μιλήσει; Πού αποσκοπεί;

Και για το τέλος, όχι πως θέλω να εξισώσω τον Dimitri με τον Manu Chao αλλά, πάρτε άλλο ένα τραγούδι για να ξεκολλήσει το προηγούμενο απ' το μυαλό μας!

"...Μπορεί η ζωή που κάνω κάποια μέρα να με βλάψει
Μ αυτό που έχω μέσα μου δεν πρόκειται ν αλλάξει
Δυο είναι τα μέρη που ποτέ μου δεν ξεχνώ
Το ένα η Βοσνία και το άλλο η Λεμεσός..."



****Update 16/3/10
Και όπως αναμένετο, το σούσουρο συνεχίζεται με τα ΜΜΕ. Αποσκοπώντας σε διαφορετικά συμφέροντα, εξυπηρετούν εμμέσως και των άλλων. Και ο φαύλος κύκλος του φόβου συνεχίζεται...****

Σύνοψη 2010 ή Πώς η Ιστορία δεν έχει Προχωρήσει

Πέρασαν κι έφυγαν οι 2 πρώτοι μήνες του 2010 και η πρώτη δεκαετία της νέας χιλιετηρίδας δεν φαίνεται να κυλάει πολύ διαφορετικά απ' ότι τα 10 τελευταία χρόνια της προηγούμενης. Κοιτάζοντας προς το μέλλον, η κοινωνία ανακυκλώνει το παρελθόν, διατηρώντας τα πλείστα των κατεστημένων και τροφοδοτώντας τους "ιδεαλιστές" με ελπίδες που πια φυτοζωούν.

Κι ενώ αλλού σωπαίνουν κι εθελοτυφλούν, σε ορισμένες περιπτώσεις με "ιδιαίτερο" ενδιαφέρον, για κάποιους ίσως που προσπαθούν να τους προσδώσουν πολιτική σημασία, οι εξελίξεις τρέχουν. Δηλώσεις κι αντι-δηλώσεις διαψεύδονται, φήμες κυκλοφορούν και οργιάζουν, και το καλύτερο, βγαίνουν στις ειδήσεις σαν διασταυρωμένες πληροφορίες και κατακλύζουν τα πρωτοσέλιδα. Ίσως τελικά το νέο όπιο του λαού να είναι οι ζωές, ή και ο θάνατος ακόμα, των άλλων.

Σε περιπτώσεις, χωρίς "πολιτικό" ενδιαφέρον, στις οποίες δεν περιπλέκονται "δημόσια" πρόσωπα, που δεν προφέρουν στην κάμερα ζωντανές εικόνες και, αντί για έκπληξη, προκαλούν μοναχά θυμό, οι εξελίξεις, αν υπάρχουν, προχωράνε με ρυθμό πιο αργό κι από χελώνας. Τα 10 δεύτερα δημοσιότητας που κερδίζουν κάποτε, είναι γιατί η κατάσταση φτάνει στο απροχώρητο ή όταν η ζημιά τους μπορεί να μετρηθεί σε μονεταριστική αξία και είναι ορατή στο γυμνό καπιταλιστο-φαντασιακό μάτι.

Σε ένα σύστημα που ανακυκλώνει κι ανακυκλώνεται, η πρόοδος και η εξέλιξη της ανθρωπότητας, όπως την εννοούν οι Κοινωνιολόγοι, απλά δεν μπορεί να επιτευχθεί. Η ιδεολογία θυσιάζεται στο βωμό της ύλης και τα όνειρα του μέλλοντος πεθαίνουν χθες.