Έρωτας: Δύο Πλευρές του Ίδιου Νομίσματος

Πουτάνες οι ελπίδες σας κι αυτές τις πατρονάρουν

Κάθε φορά που κινδυνεύω να κυλήσω, θυμάμαι τον παλιό αγαπημένο Albert Camus και το Σίσυφο, τον Ξένο και τη μάνα του, τους Γάλλους και τους Γερμανούς, και μετά τ' αμάξι και το τέλος.

Είναι αυτή η καταραμένη κακή συνήθεια που ξέχασε ν' αναφέρει ο Πασχαλίδης και που τόσο πουλάν οι Εκκλησιές. Ακόμα κι ο σοφός λαός γελάστηκε και επιμένει να λέει "η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία." Ναι, έχει δίκαιο όμως... Πεθαίνει τελευταία η ελπίδα γιατί είναι ωραία. Είναι ωραία, καθησυχαστική και πρόσχαρη. Σε νανουρίζει κι εσύ κοιτάς ψηλά και προχωράς, θηρίο ήμερο δεμένο μ' αλυσίδες.

Μα είναι γελοία αυτή η φράση, όσο γελοία είναι κι η ίδια η ζωή. Γιατί είναι η ελπίδα που πρέπει να πεθάνει πρώτα αν θες εσύ πραγματικά να ζεις. Και κάθε στιγμή που ζεις να την ξανασκοτώνεις και να την ξανασκοτώνεις. Γιατί είναι πανούργα η άτιμη και σε κυνηγά. Είναι γλυκιά και σε καλεί σαν Σειρήνα να ξανακυλήσεις.

Μα μην ελπίζεις, μην φοβάσαι. Κι αν σε αφορίζουν, κι αν γεράσεις, κι αν σε κλείσουν στο τρελάδικο, στη φυλακή, εσύ είσαι πιο ελεύθερος κι απ' τα πουλιά. Γιατί ξέρεις την αλήθεια, η συνείδηση σου δίνει δύναμη. Επαναστατείς, δεν εγκαταλείπεις. Γιατί όταν σταματήσεις να ψάχνεις το δρόμο για τον πύργο, θυμάσαι να ζήσεις τις στιγμές. Και γίνεσαι πλούσιος, αυτάρκης, δυνατός.

Δεν αποζητάς το τέλος, όμως είσαι πάντα έτοιμος γι' αυτό. Είσαι ήρεμος και πάντα ανήσυχος. Αφού το ξέρεις πως η ετυμηγορία είναι η ίδια. Κι έτσι θα πεθάνουμε όλοι "σαν το σκυλί".

Ο Φόβος Εντός των Τειχών

Η ψηφοφορία έκλεισε με την πιο πάνω τελική μορφή.

Προτού συνεχίσουμε στην ανάλυση, πρέπει να συνειδητοποιηθούν οι περιορισμοί και τα λάθη της έρευνας. Είναι αδιανόητο ένα τόσο μικρό δείγμα, από ένα τέτοιο αδύνατο εργαλείο, σε αυτό το μικρο-δικτυακό περιβάλλον με όλες τις δυσκολίες πρόσβασης, αντιπροσωπευτικότητας και προσέλκυσης, να δώσει συμπεράσματα που να μπορούν να αναχθούν στις γενικότερες τάσεις του υπ' ερεύνηση πληθυσμού. Άρα, η ανάλυση της ψηφοφορίας περιορίζεται στις αρχές της περιγραφικής στατιστικής και συγκεκριμένα ανάγεται στις τάσεις των μπλόγκερ, κυρίως αυτών που επισκέπτονται κατά καιρούς το παρόν ιστολόγιο.

Tο τελικό δείγμα ανέβηκε στα 17 από τα υπολογισμένα 30 πραγματικά πρόσωπα που πέρασαν. Θεωρούμε πως οι αναλογίες επιτρέπουν τον παραλληλισμό με την έρευνα του Lexi Penitas (140 ερωτηματολόγια από ~350 μπλογκς τότε), οπότε και υπολογίζουμε πως περίπου 10 πρόσωπα από το δείγμα είναι άνδρες, ενώ τουλάχιστον 8 είναι 22 ετών ή μικρότεροι. Σημειώνουμε πως τα δημογραφικά στοιχεία του δείγματος είναι απαραίτητα σε κάθε στατιστική ανάλυση για την κατανόηση των αποτελεσμάτων.

Η τελική διαμόρφωση της ψηφοφορίας αναδεικνύει ένα σημαντικό ποσοστό που θα μπορούσε να καταρρίψει την αρχική μας υπόθεση, ότι δηλαδή οι κάτοικοι εντός των τειχών νιώθουν ανασφαλείς στην περιοχή τους. Όμως, σύμφωνα με τους περιορισμούς της έρευνας, πιο σωστά μεταφράζεται στο ότι το 35% των μπλόγκερς πιστεύει πως δεν υπάρχει κανένας λόγος να φοβούνται. Πράγματι, οι τελευταίες έρευνες ανά τω παγκόσμιω για τον φόβο του εγκλήματος παρουσιάζουν μια πιο αισιόδοξη στάση και δη κατά πολύ πιο συνειδητοποιημένη απέναντι στην προπαγάνδα των ΜΜΕ, τουλάχιστον όσο αφορά το έγκλημα. Σημαντικότερος παράγοντας εμφανίζεται η πρότερη θυματοποίηση, με έμφαση στα βίαια εγκλήματα, τα οποία στην Κύπρο συγκριτικά δεν βρίσκονται σε ιδιαίτερη έξαρση, ακόμα τουλάχιστον.

Ωστόσο, το υπόλοιπο 65%, των μπλόγκερς πάντοτε, αναγνωρίζει αιτίες ανησυχίας. 4 ήταν οι ψήφοι για την εγκατάλειψη, 2 για τους αλλοδαπούς περίοικους, 1 για τις παρέες νεαρών, 2 αναφέρθηκαν στην οικονομική εκμετάλλευση, 1 στην διαφθορά και 1 έμεινε αδιευκρίνιστη.

Φανερά, η κύρια αιτία με 23% αποδεικνύεται να είναι η κακή κατάσταση στη οποία παραμένει εδώ και χρόνια η παλιά πόλη. Τα κακοδιατηρημένα σπίτια, οι εγκαταλελειμμένοι δρόμοι, τα καμίας καλλιτεχνικής φύσης γκράφιτι, σε συνδυασμό με τα τελευταία επεισόδια, φαίνεται να επαληθεύουν την θεωρία του σπασμένου παραθύρου. Σύμφωνα με τις βασικές αρχές της κοινωνιολογίας, το περιβάλλον είναι ένας από τους τρεις συντελεστές με τους οποίους κάποιος αλληλεπιδρά κι επισυνάπτει σχέσεις. Και όπως και σε κάθε σχέση, καθοριστικότεροι είναι οι ρόλοι της αμοιβαιότητας και της εξουσίας. Η προκείμενη εγκληματολογική θεωρία λοιπόν, συνδυάζει την εμφάνιση α-ταξίας με την αύξηση της εγκληματικότητας σε μια περιοχή. O Kelling στο άρθρο του χρησιμοποιεί κυρίως παραδείγματα βανδαλισμού. Σε ένα κτήριο, το οποίο έχει μείνει για καιρό με ένα σπασμένο παράθυρο, σύντομα θα εμφανιστούν νέες ζημιές, κι άλλα σπασμένα παράθυρα, παραβιάσεις εισόδων και γκράφιτι. Εάν η πρώτη ζημιά, το πρώτο σημάδι διαταραχής, δεν επιδιορθωθεί άμεσα, εμπνέει αμοιβαία νέες ζημιές όλο και πιο έντονες. Ο λόγος; Λείπει το συστατικό της εξουσίας. Κάποιος ο οποίος θα μπορούσε να επαναφέρει την τάξη και να προλάβει την επιδείνωση με μια απλή επιδιόρθωση.

Πώς όμως συνδέεται ο βανδαλισμός και η κακή εμφάνιση μιας περιοχής με την αύξηση της γενικότερης εγκληματικότητας και δη της βίας; Εδώ, εκτός της σχετικής βιβλιογραφίας, υποστηρικτικά στοιχεία παρείχε το ποιοτικό κομμάτι της έρευνας, δύο πηγές κάτοικοι Λευκωσίας, άγνωστοι μεταξύ τους. "...(η περιοχή εντός των τειχών) εν όπως την συτζιά του μαύρου. Ο καθένας κάμνει ότι θέλει τζι μέσα..." Ατυχής η μεταφορική έκφραση που επέλεξε ο πρώτος συνεντευξιαζόμενος, σημειώστε πως δεν αναφερόταν μόνο στους αλλοδαπούς περιοίκους. "...'Άμα μαζεύκεται τόσος κόσμος που εν έχει καμιά δουλειά, απλά επειδή εμπνέει τους η περιοχή, δεν εν επόμενο να γίνουν φασαρίες; Να αρκέψουν να κινούνται ναρκωτικά;...Εγώ πάντως εν θα εκυκλοφορούσα μόνη μου στην περιοχή..." ισχυρίζεται ο δεύτερος.

Η ανησυχία για την ασφάλεια στην περιοχή υπάρχει. Και η εμφάνιση της περιοχής αποτελεί ένα από τα αίτια, όχι το κυριότερο κατά την άποψη μας. Η διαιώνιση της κατάστασης αυτής οδηγεί στην εγκατάλειψη και την αδιαφορία. "Εμπνέει" διαταραχές, όπως βανδαλισμούς και φασαρίες, που αφήνουν να εννοηθεί πως δεν υπάρχει έλεγχος, άρα αυξάνει τις ευκαιρίες για σοβαρότερα αδικήματα και προσελκύει όσους εσκεμμένα θέλουν να διαπράξουν αδικήματα. Και για να προλάβω μερικούς, όχι, δεν αναφέρομαι ειδικά στις νεαρές παρέες. Άλλη μια βασική αρχή της εγκληματολογίας. Η διάπραξη οφείλεται στην ύπαρξη ευκαιρίας και ταυτόχρονα εκλογικευμένης θέλησης.

"...Λείπει ο έλεγχος...Χρειάζουνται περισσότερες περιπολίες..." απάντησε ερωτηθείς για τα σχέδια της αστυνομίας ο δεύτερος συνεντευξιαζόμενος. Η πρώτη πηγή όμως έχει τις αμφιβολίες της. "...Εν καλά που εν να κάμουν, όμως άτε! Πόσα εν να προλάβουν; Πόσους εν να δουν;..." Οι φανεροί περίπολοι της αστυνομίας θα δώσουν την ψευδαίσθηση της ασφάλειας, χωρίς όμως να σημαίνει απαραίτητα την σύλληψη εγκληματιών. Εξάλλου είναι κοινό μυστικό πως ο σκοτεινός αριθμός του εγκλήματος είναι κατά πολύ μεγαλύτερος από αυτόν που παρουσιάζουν οι στατιστικές, αλλά και οι μηχανισμοί συντήρησης παράνομης συμπεριφοράς, όπως η μεταβολή και η μετακίνηση, δεν επιδέχονται λύσεις που θεωρούνται πολλές φορές ως πανάκεια.

Το Πρόβλημα Εντός των Τειχών

*Τελευταία μέρα ψηφοφορίας*

Δειλά-δειλά κι εντελώς εκ του προχείρου δοκιμάζουμε για πρώτη φορά το εργαλείο ψηφοφορίας που προσφέρει ο blogger. Στόχος μας η στατιστική καταμέτρηση των προσωπικών αντιλήψεων όσον αφορά τη μεγαλύτερη απειλή στο αίσθημα ασφάλειας των κατοίκων, κυρίως, αλλά και των επισκεπτών της περιοχής εντός των τειχών της Λευκωσίας.

Στα δεξιά της οθόνης σας μπορείτε να δείτε το εν λόγω poll. Σας παρακαλώ να επιλέξετε συνειδητά και έχοντας κατά νου, αν είναι δυνατόν, κάποια σχετική σας εμπειρία. Σε περίπτωση που διαλέξετε την τελευταία επιλογή, παρακαλώ αφήστε ένα σχόλιο στην παρούσα ανάρτηση με το τί θεωρείτε εσείς το σημαντικότερο πρόβλημα. Προτιμήστε να σχολιάσετε ως ανώνυμος ώστε να προστατευθεί η αμεροληψία της έρευνας.

Η ψηφοφορία κλείνει τα μεσάνυκτα της ερχόμενης Δευτέρας, οπότε και θα ακολουθήσει μια πρόχειρη ανάλυση τους.

Αναγνωρίζουμε ότι η ανάλυση δεν θα φέρει πλήρη επιστημολογική εγκυρότητα, λόγω των διάφορων σφαλμάτων που εξυπακούονται από τη χρήση του συγκεκριμένου εργαλείου, της μη αντιπροσωπευτικότητας του δείγματος και των λοιπών περιορισμών της ποσοτικής έρευνας.

Σας ευχαριστώ για τη διάθεση του χρόνου και της συμμετοχή σας.

Βουλή: Εργασία και Χαρά

Αναμένουμε επιτέλους αύριο ν' αρχίσουν οι συνεδριάσεις της Κυπριακής Βουλής μετά από τρίμηνη διακοπή. Οι συναντήσεις ωστόσο των επιμέρους επιτροπών έχουν ήδη αρχίσει από τις αρχές του προηγούμενου μήνα με συζητήσεις των μελών στα επιμέρους θέματα.

Όσον αφορά την επιτροπή για την εγκληματικότητα, θα θέλαμε να ευχηθούμε στον πρόεδρο κύριο Γιαννάκη Θωμά καλές συνεδρίες με πρακτικά αποτελέσματα και προπάντων καλή υπομονή, γιατί είναι πολλά τα θέματα που έχουν μείνει στη μέση. Ειδικότερα για τις φυλακές, αν και επιμένουμε στην υπεροχή των εναλλακτικών ποινών όπως υποστηρίχθηκε σε προηγούμενη ανάρτηση, δυστυχώς θα συμφωνήσουμε με τον κύριο Ιωνά Νικολάου, ο οποίος όμως μόνο μιλάει και επικρίνει. Λύσεις και προτάσεις έχουν από καιρό πέσει στο τραπέζι, αλλά μέχρι και σήμερα, ακόμα και μετά τα τελευταία σκάνδαλα, δεν έχουν τεθεί σε ουσιαστική εφαρμογή. Ευλόγως ο κύριος Θωμά δικαιολογήθηκε με την κωλυσιεργία του γραφειοκρατικού συστήματος και κατανοούμε τις αντιρρήσεις στις προτάσεις του για παράκαμψη των συνήθων διαδικασιών, το πρόβλημα δε δεν σηκώνει άλλη αναμονή.

Το θέμα των δεσμοφυλάκων, που είχε θίξει και ο συν-blogger phlou...flis, χρήζει επίσης άμεσου αναλογισμού και εφαρμογής μέτρων. Οι προτάσεις του κύριου Θωμά είναι απλές και πρακτικές και δεν απαιτούν πολλά πολλά για την υλοποίηση τους. Επιβάλλεται ωστόσο, σύμφωνα με την αρχή της νομιμότητας, να υποβληθούν σε νομοσχέδιο ή έστω ως πρόταση νόμου και να επικυρωθούν από το Κοινοβούλιο. Και αυτό έπρεπε να γίνει χθες, γιατί πιστεύω πως μπορούν να έχουν κάποια άμεσα θετικά αποτελέσματα, π.χ. ελέγχου τουλάχιστον και περιορισμού. Προσθέσεις και τροποποιήσεις, έπειτα από έρευνα και εισηγήσεις εμπειρογνωμόνων, θα μπορούσαν να τελειοποιήσουν τον νόμο και να συμπεριλάβουν κάθε πιθανή εκδοχή.

Εφόσον η φύση του θεσμού της φυλακής είναι αποτρεπτικός και κατασταλτικός, ως τέτοιος θα έπρεπε να ισχύει και για τους εργoδοτούμενους σε αυτόν. Η αυστηροποίηση κανονισμών και διαδικασιών αναμένεται σε ταραγμένους καιρούς, δίχως βέβαια να καταργούνται οι αρχές της καλής πίστης.

"Αντιρατσιστές" της Τηλεθέασης και των Εντυπώσεων

Η ισότητα ανεξαρτήτου καταγωγής και εθνικότητας αποτελεί αδιαμφισβήτητα ένα από τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Και εφαρμόζεται και στην Κύπρο. Ναι, εφαρμόζεται. Φυσικά υπάρχουν εξαιρέσεις. Αλλά προσοχή! Δεν πρόκειται να δείτε αυτές τις εξαιρέσεις στον φακό, όσο οφθαλμοφανείς και να είναι.

Ο σάλος που προκλήθηκε από την επιχείρηση του πραγματικά κατακριτέου τύπου "σκούπα" της αστυνομίας όμως, είναι υπερβολικός και κρύβει, κατά την ταπεινή μου (και αμφισβητήσιμη φυσικά) άποψη, άλλες σκοπιμότητες. Με ανακούφιση είδα τις τελευταίες μέρες επωνύμως ενυπόγραφα άρθρα, με απόψεις που από την πρώτην ημέρα υποστήριξαν απλοί αλλά Έντιμοι, Συνειδητοποιημένοι και Ειλικρινείς (ναι, με κεφαλαίο) πολίτες. Γιατί είναι η ειλικρίνεια στις πρακτικές που μας καθιστά αληθινούς και τίμιους. Και δεν γινόμαστε ιδεολόγοι με το να διαμαρτυρόμαστε ένα πρωινό για ένα συγκεκριμένο συμβάν και το βράδυ να γυρίζουμε στο καλοστρωμένο κρεβατάκι μας, το οποίο νωρίτερα είχε στρώσει η οικιακή μας βοηθός με 200 ευρώ τον μήνα. Μόνο ως κίνηση εντυπωσιασμού μπορεί να κριθεί κάτι τέτοιο.

Πίσω από καθετί μεγαλόηχο που συμβαίνει και έχει δρυμείς επιπτώσεις, θα έπρεπε πρώτα να αναλογιστούμε ποιοι είναι οι πρωταγωνιστές, τα αίτια και τους σκοπούς των πράξεων τους και την ένταση των αντιδράσεων τους κι έπειτα να βιαστούμε να βάλουμε την μάσκα του ευρωπαίου ιδεαλιστή.

Personal Holocaust

A cover by Placebo for Alex Chilton's 1978 "Holocaust"
search for the rest great covers performed by Placebo and the originals too

Your eyes are almost dead
Can't get out of bed
And you can't sleep
You're sitting down to dress
And you're a mess
You look in the mirror
You look in your eyes
Then you realize

Everybody goes
Leaving those
Who fall behind
Everybody goes
As far as they can
They don't just care

They stood on the stairs
Laughing at your errors
Your mother's dead
She said
"Don't be afraid"
Your mother's dead
You're on your own
She's in her bed

Everybody goes
Leaving those
Who fall behind
Everybody goes
As far as they can
They don't just care

You're a wasted face
You're a sad-eyed lie
You're a holocaust

Η Οικονομική Κρίση ως Ηθοπλαστικός Παράγων;

"Της μεταπολίτευσης καημένη γενιά..."

Η γενιά των '80s στην Ελλάδα είχε την μεταπολίτευση και την επανόρθωση της "Δημοκρατίας". Στην Κύπρο είχε την εισβολή, την προσφυγιά και το ξαφνικό "θαύμα" της ανάπτυξης αργότερα με τον τουρισμό. Χλιαρά τα πράγματα όπως λέει ο Πορτοκάλογλου στην Ελλάδα, αρκετά πιο ζεστά έως και ζεματιστά εδώ πέρα. Ανεξαρτήτως σημασίας όμως, τα ιστορικά γεγονότα της κάθε περιόδου επηρέασαν την νοοτροπία και την ψυχοσύνθεση των ανθρώπων και ιδιαίτερα των νέων. Μπορεί η οικονομική κρίση σήμερα να επηρεάσει το ίδιο τη γενιά του 2000 και συγκεκριμένα τους Κύπριους νέους;

"Η Αναπτυξη της Προσωπικότητας του Κυπραίου"

Μαύρα κι άραχνα μας τα είπε ο δρ. Μικελλίδης την Πέμπτη στο "Καφέ της Μελωδίας" του Πνευματικού Ομίλου της Λεμεσού. Η "διάλεξη" (?) του περί της "Ανάπτυξης της Προσωπικότητας του Κυπραίου" ουσιαστικά προσπάθησε να στολίσει με πολλές αλλά παρόμοιες ταμπέλες τους Κυπραίους και την κουλτούρα τους.

Κατά την αντίληψη του δόκτορα λοιπόν, όλοι οι Κυπραίοι είναι κλέφτες, επιτήδειοι και διεφθαρμένοι. Το να είσαι καλός και τίμιος αποτελεί ύβρη και αιτία εμπαιγμού από τους άλλους. Αποτελεί "ιδιορρυθμία" κι έρχεται σ' αντίθεση με το "εθνικό μας σπορτ". "Αν δεν σε κλέψει θεωρείται βλάκας", ενώ το ίδιο αναμενόμενο είναι να μην παραπονεθείς για την αδικία, αφού μέσα στην κουλτούρα μας ενυπάρχει επίσης η δουλοπρέπεια, η υποταγή και η μη αντιδραστικότητα, η οποία μεταφράζεται ταυτόχρονα σε αδιαφορία σε όλα όσα γίνονται έξω από τον εαυτό του. Και ο μόνος τρόπος που ξέρει και θέλει ο Κυπραίος για να ανελυχθεί είναι με το γλύψιμο και μέσω του συντεχνιακού μέσου, ώστε να βολευτεί το σπουδασμένο παιδί, "το μωρό". Γιατί ο παιδοκεντρικός τρόπος αναφοράς, στον γιο κυρίως, και η προσπάθεια των γονιών και του υπολοίπου κύκλου να ευκολύνουν το παιδί διαιωνίζουν την ανωριμότητά του και την προσμονή του στο να τα βρίσκει όλα έτοιμα.

Το στόλισμα συνεχίστηκε κατακρίνοντας τις υλιστικές εμμονές που περνούν ακόμα και μέσα από την εκπαίδευση και το κυνήγι του γρήγορου κέρδους, φήμης, δόξας, με οποιοδήποτε μέσον. Γιατί "οι νόμοι στην Κύπρο είναι για τους άλλους." "Αν έχεις το κατάλληλο μέσον, αν γλύψεις τον σωστό, δεν χρειάζεται να είσαι νομοταγής." Αυτός ο ατομοκεντρισμός και η εγωιστική αντιμετώπιση φαίνεται να επικρατεί σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας. "Δεν μάθαμε να σεβόμαστε και να ενδιαφερόμαστε ο ένας για τον άλλον." Έτσι είναι μαθημένοι οι νέοι από τους γονείς τους, που "κανένας σήμερα δεν διά χρόνο για τα κοπελλούθκια του", αλλά και όσοι εμπλέκονται στη διαδικασία κοινωνικοποίησης. Δεν παρέχουν τα σωστά εφόδια και δεν ενδιαφέρονται πραγματικά για την ανατροφή της νέας γενιάς. "Τα κοπελλούθκια δεν έχουν καθόλου αυτοπεποίθηση. Είναι μια μάζα που ντύνεται! Δεν έχουν σχέσεις, φίλους."

Μιλώντας πιο αφαιρετικά στην ομιλία του, ο δρ. Μικελλίδης επέμεινε στη διαφθορά. Τα διάφορα σύγχρονα παραδείγματα, του δημοσίου, της αστυνομίας, του στρατού (το θέμα της φυγοστρατίας φάνηκε να απασχολεί ιδιαίτερα της παρευρισκόμενες μαμμάδες) και των ιδιωτών ακόμα, όλα αντικατοπρίζουν την φθορά της κυπριακής κοινωνίας και της κουλτούρας της γενικότερα. Γιατί όλοι αυτοί οι θεσμοί και τα υποσυστήματα είναι μικρογραφίες της κοινωνίας και παρουσιάζουν τα συμμπτώματα της καθολικής παθολογίας.

Ενώ λίγο πολύ συμφωνούμε με τον δόκτορα, δεν είναι δυνατό να μην προβάλουμε ενστάσεις. Πρώτον, περιπέφτει σε ορισμένες αντιθέσεις. Παραδείγματος χάριν, μιλά για δουλοπρέπεια και μη αντιδραστικότητα και ταυτόχρονα για ανυποταγή στους τυπικούς και άτυπους νόμους. Βάζει στους Κυπραίους δύο αντίθετες μάσκες την ίδια στιγμή. Δεύτερον, επέμενε πεισματικά ότι όλοι ανεξαιρέτως κατέχουμε αυτά τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, μια μηδενιστική τάση που θυμώνει το ακροατήριο, ενώ αργότερα παραδέχεται ότι "υπάρχουν κι εξαιρέσεις". Τρίτον, ξεχνάει να αναφέρει άλλα στοιχεία που φανερώνονται έντονα από το συγκεκριμένο κοινό κατά τη διάρκεια της συζήτησης, όπως πατριαρχισμός και θρησκοληψία. Τέταρτον, παραδέχτηκε ότι "δεν υπάρχουν εισηγήσεις" για να ξεφύγουμε απ' αυτή την κατάσταση. Το μόνο που δήλωσε ήταν πως "έχουμε μπει σ' έναν φαύλο κύκλο. Για ν' αρχίσει η ανάκαμψις πρέπει να πιάσουμε πάτο." Ωστόσο, το πώς θα ανακάμψουμε, παραδέκτηκε πως δεν το ξέρει.

Το τελευταίο σημείο πραγματικά με έκανε να αναρωτηθώ γιατί σπατάλησα ανάμιση ώρα απ' τη ζωή μου εκεί... Αναμασώντας τετριμμένες δηλώσεις και παραδίδοντας τα όπλα καλυμμένος από τη μοιρολατρεία και απαισιοδοξία δεν προσφέρει τίποτα. Καταδικάζοντας την κοινωνία, μαζί και το μέλλον της την νέα γενιά, δεν λες τίποτα καινούργιο ή πρόσφορο. Αντιθέτως, η στάση του εξόργισε το κοινό του πνευματικού ομίλου, ως επί το πλείστον γιατροί και "άνθρωποι των γραμμάτων", οι οποίοι δεν θα περιέγραφαν τους εαυτούς τους έτσι, αν και Κυπραίοι. Υπήρχαν σημεία δε, που η συζήτηση ξέφυγε από τον αφαιρετισμό του θέματος και περιέπεσε σε μικροπρέπειες, προσωπικές επιθέσεις και επιμονή σε ειδικά θέματα ιδίου ενδιαφέροντος. Τελικά η πλειοψηφία του κοινού ήρθε για ν' ακούσει για την "ανάπτυξη της προσωπικότητας του Κυπραίου" ή επειδή ο Μικελλίδης έχει την φήμη του πελλού;

Πέμπτον και τελευταίο, η όλη παρουσίαση των κοινωνιολογικών και ιστορικο-ψυχολογικών αιτιών και χαρακτηριστικών, θα μπορούσαν να περιγράφουν και άλλες κουλτούρες εκτός των Κυπραίων. Αναφερόμενος στους Τουρκοκύπριους λέει ότι "εν το ίδιο πράμα μαζί μας τζαι παραπάνω", όμως θα μπορούσε κάλλιστα να πει το ίδιο και για τους Ελλαδίτες, τους Αμερικάνους, τους Γάλλους κτλ. Οι αξίες, στις οποίες αναφέρθηκε, ανακυκλώνονται λίγο πολύ σε όλες τις κοινωνίες, ίσως περισσότερο σε ειδικές υπο-ομάδες, αλλά δεν είναι αποκλειστικότητα των Κυπραίων. To Zeitgeist στην εποχή της παγκοσμιοποίησης μοιάζει από χώρα σε χώρα όμως δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν μονάδες ή και ομάδες που αντιστέκονται ή ακόμα και κοινωνικοποιούνται διαφορετικά. Ακόμα και μέσα στην ίδια την Κυπριακή κοινωνία. Ας μην τους βάζουμε όλους στο ίδιο καζάνι για χάριν των προκαταλήψεων και των κατεστημένων.

Ανήλικοι Μηχανόβιοι

Ανακοινώθηκε και φέτος η διεξαγωγή ερευνών έξω από σχολεία για μαθητές οι οποίοι οδηγούν χωρίς άδεια κι ασφάλιση. Οι τροχαίες παραβάσεις, συμπεριλαμβανομένων και τέτοιου είδους, κατέχουν την πρώτη θέση αριθμητικά στις λίστες της αστυνομίας. Οι ανακοινωθέντες έρευνες, όμως, δεν στοχεύουν στο "μάντρωμα" τέτοιων μαθητών-παραβατών ή στο μοίρασμα κλήσεων και προστίμων. Η αστυνομία φυσικά και ξέρει ότι δεν πρόκειται να υπάρξει καμιά διαφορά στην εγκληματικότητα με την σύλληψη λίγων νεαρών χωρίς άδεια οδήγησης. Απόδειξη, η ίδια η ανακοίνωση της έρευνας και η περιορισμένη διεξαγωγή της μοναχά κατά τον πρώτο μήνα της σχολικής χρονιάς. Ωστόσο, κάτι τέτοιο παραμένει αδίκημα και η αστυνομία οφείλει να δώσει το παρόν της.

Το αληθινό πρόβλημα, του οποίου ο έλεγχος είναι δυσκολότερος και περιπλοκότερος, είναι άλλο. Τα δεκαεξάχρονα και δεκαεφτάχρονα που χρησιμοποιούν μοτορούες για να μετακινούνται, όσον απρόσεχτα ή πελλάρικα κι αν οδηγούν, για αυτούς είναι απλά ένας τρόπος και μια "μόδα" μετακίνησης. Η άλλη "μόδα" που μοιάζει ανησυχητική, είναι οι ανήλικοι που ασχολούνται με το στήσιμο και την εμπορία μηχανών μεταξύ τους, οι οποίοι μπορεί και να ξεκινήσουν αυτό το χόμπυ ακόμα και από την ηλικία των δώδεκα ετών! Αυτό υπονοεί σωρεία παραβάσεων, οι οποίες ακολουθούν η μία την άλλη. Γιατί για να κάνεις την πλάκα σου στήνοντας μηχανές πρέπει να 'χεις εκτός από την δική σου και άλλη μία δεύτερη. Αν όχι, πρέπει τουλάχιστον να 'χεις άλλα εξαρτήματα. Πού βρίσκει ένας δωδεκάχρονος τα λεφτά για αυτά που χρειάζεται; Ίσως να μην τα έχει, οπότε η λύση είναι να τα κλέψει. Φυσικά οι ασχολίες του δεν μένουν κρυφές στις παρέες του και πολλοί συνομήλικοι θα τον πλησιάσουν για να κάνουν το ίδιο, κάνοντας τους εαυτούς τους συνεργούς και διαπράττοντας περισσότερα αδικήματα. Μπορεί ακόμα να συνεχίσουν με μεγαλύτερες μηχανές και την προσθήκη εξαρτημάτων που τις κάνουν επικίνδυνες, την ανταλλαγή και την παράνομη πώληση τους, ή ακόμα και την χρήση τους σε παράνομες δραστηριότητες.

Ίσως ακούγεται ως ένα είδους άκακης εφηβικής δραστηριότητας, απ' αυτές που σταματάνε μετά το σχολείο. Αλλά βλέπετε πως δεν είναι. Και το χειρότερο είναι πως συμβαίνει τις πλείστες φορές εν γνώση και κάλυψη των γονιών. Είτε είναι αδιάφοροι, είτε μαλθακοί και συνάμα υπερπροστατευτικοί, υπάρχουν οι περιπτώσεις των γονιών που γνωρίζουν τα κατορθώματα των γόνων τους και δεν τα εμποδίζουν. Είναι πολυάριθμες οι αναφορές δε, για γονιούς οι οποίοι κλήθηκαν σε αστυνομικό τμήμα να μαζέψουν τα παιδιά τους και αντί να τα επιπλήξουν ή να νιώσουν ένα ελάχιστο ίχνος αισχύνης, αυτοί επιτέθηκαν εναντίον των αστυνομικών, νομιμοποιώντας με τον τρόπο αυτό τις παράνομες πράξεις τους.

Εκτός αυτού, οι πιθανότητες εξιχνίασης και σύλληψης υπόπτων εκμηδενίζονται με τα ελάχιστα εργαλεία στα χέρια της αστυνομίας. Εκτός από το αυτόφωρο, η κλοπή μηχανής μπορεί ν' αποδεικτεί με την πρόσφατη αλλαγή χρώματος ή εξαρτημάτων. Η παράνομη πώληση με τον έλεγχο των αριθμών κυκλοφορίας και του ονόματος του ιδιοκτήτη. Παρόλα αυτά, οι γονείς και πάλι επιχειρούν να καλύψουν με δικαιολογίες και ψέματα που έχουν γίνει ήδη λίγο πολύ γνωστά κι έχουν πάψει πια να πείθουν. Η νομοθεσία όμως, ακόμη τα δέχεται, δένοντας τα χέρια των ανακριτών.

Τί πρέπει ν' αλλάξει για να μειωθούν τέτοια περιστατικά; Μπορούν να αμφισβητηθούν τα λεγόμενα ενός πολίτη βάση υποψιών και να ερευνηθούν ιδιωτικά υποστατικά; Και ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος πρόληψης, όχι μόνο για ανήλικους αλλά και για τους γονείς τους, εκτός από την προστασία ιδιωτικής περιουσίας;